Հանրակրթական դպրոցը՝ գյուղատնտեսական վարկերի երաշխավոր. երևի միայն Ապարանում է նման բան հնարավոր: Արագածոտնի մարզի Ծիլքար գյուղի միջնակարգ դպրոցի 20 տարվա տնօրեն Ժիրայր Սարգսյանը երևի մի քիչ շատ է մտածել իրենց գյուղի անվան մասին ու եկել այն համոզման, որ եթե անունը դրել են Ծիլքար, ուրեմն ինչ-որ ժամանակ քարից ծիլ է աճել: Մի քիչ էլ մտածել է ու փոխաբերական իմաստ տալով՝ որոշել իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործել ու արհեստական պայմաններում, համագյուղացիների «քարքարոտ» դաշտերում «փողի աճեցման ծիլեր դնել»:
Ըստ մեղադրական եզրակացության՝ 1989 թվականից գյուղի դպրոցի տնօրեն Ժիրայրը իր պաշտոնավարման 18-րդ տարում անձնական շահագրգռվածությունից կամ հենց այնպես հավանաբար որոշել է լավություն անել համագյուղացիներին. հայտնի չէ՝ նրանք տնօրենի ազգականնե՞րն են, թե՞ ուղղակի մտերիմները, բայց որոշել են «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի «Սպիտակ» մասնաճյուղից գյուղատնտեսական վարկեր վերցնել, ու որպեսզի այդ վարկերի վերադարձելիությունն ապահովվի՝ գյուղացիներին պետության միջոցներով օգնության է հասել դպրոցի տնօրեն Ժիրայր Սարգսյանը. դպրոցը դարձել է այդ վարկերի տրամադրման գործարքի երաշխավոր: Այսինքն՝ եթե վարկ վերցնող գյուղացիները չմարեին վարկը, այն մարելու էր դպրոցը:
Այնպես է ստացվել, որ «ծիլքարի բանաձևը» չի աշխատել. գյուղացին քարի ծիլը չի տեսել, չի ծախել ու բանկի վարկը ժամանակին չի մարել: Եվ Ժիրայր Սարգսյանը ստիպված է եղել «ջառմեն» քաշել դպրոցի բյուջեի և աշխատողների հաշվին. 2011թ. մայիս, սեպտեմբեր և հոկտեմբեր ամիսներին դպրոցի բյուջեից և դպրոցի աշխատակիցների աշխատավարձից, Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված վճռի համաձայն, բռնագանձվել է 1.993.200 դրամ գումար, որի հետևանքով դպրոցի իրավունքներին և օրինական շահերին պատճառվել է էական վնաս: Դպրոցի 24 աշխատակիցներ ներգրավվել են գործում՝ որպես տուժողներ: Նախկինում չարատավորված ծիլքարեցի Սարգսյան Ժիրայրին մեղադրանք է առաջադրվել 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ պաշտոնեական դիրքը չարաշահելու համար: Հոդվածի սանկցիան նախատեսում է պատիժ՝ տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկում՝ առավելագույնը 5 տարի ժամկետով, կամ կալանքով՝ 2-3 ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը չորս տարի ժամկետով:
Ապարանում, սակայն, նաև սովորական հանցագործություններ են կատարվում, ասենք՝ խոշոր չափերի գողություն: Քրեական գործի նյութերից տեղեկանում ենք, որ Արագածոտնի մարզի Կարբի գյուղի բնակիչներ Գևորգ Առաքելյանն ու Տիգրան Մուրադյանը որոշել են մի կարգին գողություն անել հարուստ համագյուղացի Արամ Սիմոնյանի բնակարանից: Իմանալով, որ տանը մարդ չկա, տան շրջակայքում էլ անցուդարձ անող չկա, երկու համախոհներով 2010թ. հոկտեմբերի 3-ին, գիշերվա ժամը 24:00-ի սահմաններում նախնական համաձայնությամբ մտել են Սիմոնյանի տուն և հափշտակել առանձնապես խոշոր չափի՝ շուրջ 12.155.000 դրամ ընդհանուր արժեքի իրեր: Գործը դատաքննության փուլում է և դեռ հայտնի չէ՝ իսկապես նրա՞նք են թալանել Սիմոնյանի տունը, թե՞ ոչ:
Չմոռանանք նշել, որ Արագածոտնում էլ, ինչպես հանրապետության ողջ տարածքում, սուտ մատնության դեպքեր են գրանցվում. եթե հարևան մարզերում զենքի հետ անզգույշ վարվելուց վիրավորվում էին կամ ծեծ ուտում և չսիրած հարևանի կամ հակառակորդի դեմ սուտ ցուցմունք տալիս, ապա Ապարանում այդ սուտ ցուցմունք տալը մի քիչ ուրիշ երանգավորումներ ունի: Արագածոտնի գյուղերից մեկի բնակիչ Հասմիկը, մայիսի 5-ին, իր մանկահասակ երեխայի հետ ինչ-որ գործով եկել է Երևան, գործերն ավարտել ու հայրենի գյուղ գնալու համար մի պատահական մեքենայով հասել է Ագարակ գյուղի խաչմերուկ: Այստեղ իջել է, որ ուրիշ փոխադրամիջոցի սպասի. մի քիչ սպասել է, մի անծանոթ է մոտեցել՝ ուրիշ փոխադրամիջոցով: Ըստ քրեական գործի նյութերի՝ Հասմիկն ասել է՝ 3000 դրամ տուր, լավությանդ տակից ձորում դուրս կգամ: Անծանոթը համաձայնել է՝ կոնկրետ իմանալով, թե իրեն ինչ է առաջարկում Հասմիկը: Եվ նրանք միասին գնացել են Ագարակ գյուղի վերջնամասում գտնվող ձորակ, որտեղ փոխադարձ համաձայնությամբ սեռական հարաբերություն են ունեցել: Հենց Հասմիկը շորերն ուղղել է, վերցրել է իր բջջային հեռախոսը և զանգահարել իրենց գյուղը սպասարկող ոստիկանության Թալինի բաժնի տեղամասային տեսուչին՝ հայտնելով, որ իր հետ եղած անձնավորությունը իր նկատմամբ բռնություն գործադրելով սեռական հարաբերություն է ունեցել իր հետ` բռնաբարել է իրեն: Սակայն ոստիկանությունում պարզել են, որ Հասմիկի վրա չկա բռնության հետք, իրականությունն էլ հակառակն է: Հիմա Հասմիկին դատում են սուտ մատնության համար, որ ճանապարհներին է՛լ մեքենա չկանգնեցնի և ինքնակամ, 3000 դրամով «չբռնաբարվի»:
