Երևանի ավագանու ընտրություններին ընդառաջ՝ կրկին ակտիվացել է թեկնածուների հարցը, սակայն պայքարը մի շարք քաղաքական ուժերում ընթանում է ներկուսակցական մակարդակով, հանրության աչքից հեռու, իսկ թեկնածուներն էլ ձգտում են ոչ թե արժանանալ հանրության, այլ կուսակցական ղեկավարության համակրանքին։
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում քաղտեխնոլոգ Կարեն Քոչարյանը նշեց, թե դա իներցիայով է շարունակվում, միշտ էլ Հայաստանում նման կերպ է եղել։ «Նախ կուսակցություններն իրենք պիտի փոխվեն, ընթացքում հասկանան, թե ինչ իրողություններում են։ Այդպես է եղել միշտ՝ սկսած կոմունիստներից, 120 տարի առաջ՝ ռամկավարներից, ՀՅԴ-ից, այնուհետ այդպես էր Խորհրդային Միությունում, ՀՀՇ-ում, բոլոր հայաստանյան՝ երբևէ ակտիվ եղած կուսակցություններում՝ ԱԻՄ-ում, ԱԺՄ-ում, որտեղ մատներդ դնեք»,- նշեց Քոչարյանը։
Հարցին՝ ո՞րն է պատճառը, որ հայաստանյան քաղաքական մշակույթ չի ներմուծվում փրայմերիզների ինստիտուտը, երբ թեկնածուին ընտրում է ոչ թե կուսակցական վերնախավը, այլ կուսակցականները, Կարեն Քոչարյանը պատասխանեց. «ՀՅԴ-ն մի ժամանակ՝ 2007-ին, նախագահական ընտրություններից առաջ փորձեց մտցնել, ինչը որևիցե շարունակություն չստացավ ո՛չ ՀՅԴ-ում, ո՛չ այլ կուսակցություններում»։
Ըստ քաղտեխնոլոգի՝ փրայմերիզը շատ անհրաժեշտ է և պետք է կամաց-կամաց հանգել այդ համակարգին։ Իսկ դրա ներմուծմանը խանգարում է նաև հայաստանյան կուսակցական համակարգը։ «Դա գալիս է նաև լիդերից։ Մեզ մոտ բոլոր կուսակցությունների առաջնորդները առանձին, փոքր դիկտատորներ են միշտ եղել, իրենք վախենում են դնել մի թեկնածուի, որը հասարակության մեջ կունենա բարձր վարկանիշ, բայց, այսպես ասած, իր «լյուբիմչիկը» կամ իր ասածներն անվերապահորեն կատարողը չի լինի։ Կարծում եմ՝ հիմնական պատճառը միշտ դա է եղել»,- ասաց Քոչարյանը։
Նրա կարծիքով՝ հասարակությունն էլ միանշանակ չի վերաբերվի նման հեռանկարին։ «Իհարկե, դա գալիս է նաև կուսակցություններից։ Մարդը կարող է հասարակության մեջ մեծ, շատ բարձր վարկանիշ ունենալ, բայց որպես մենեջեր, գործադիրի անդամ՝ պարզվի, որ բանի պիտանի չէ։ Նույնիսկ եթե դասական ձևով ներմուծեն փրայմերիզները, հետո կարող է պարզվել, որ X-ը, օրինակ, շատ լավ օրենսդիր է, լավ հռետոր, բայց որպես մենեջեր և գործադիր մարմնի անդամ պիտանի չէ»,- նշեց նա և հավելեց. «Եթե այդ մշակույթը ներմուծեն ու սկսեն դա անցնել սխալների ճանապարհով, սխալների ճշտման ճանապարհով, հասարակությունն ինքն էլ կհասկանա, թե ինչ է Ազգային ժողովի ընտրությունը, Երևանի ավագանու կամ ՏԻՄ ընտրություններում պետք է ընտրել։ Դա կամաց պիտի լինի։ Հասարակությանը պետք է սովորեցնել մշակույթին։ Ո՛չ հիմա, ո՛չ հինգ տարի հետո դա դեռ չի լինի այն իդեալական տարբերակը, որը պատկերացնում ենք։ Բայց եթե չմտցնես, դա երբեք չի լինի»։
Խնդիրը, ըստ քաղտեխնոլոգի, նոր կամ հին իշխանությունը չէ, խնդիրը սերունդն է։ «Նոր իշխանության մեջ նոր սերունդն ավելի շատ է։ Կադրերին պետք է բերել փորձել, ոչ ոք ղեկավար չի ծնվել։ Ինչ-որ ճանապարհ պիտի անցնեն, որից հետո կհասկանան, թե ով է օրենսդիրում պիտանի, ով՝ գործադիրում, ով ընդհանրապես պիտանի չէ՝ պիտի գնա տուն։ Դա էլ օբյեկտիվ և նորմալ պրոցես է։ Եվ այս նոր սերունդը, որը ավելի ինֆորմացված է, տիրապետում է արևմտյան տեխնոլոգիաներին, կներմուծի իր համար։ Մենք, ցավոք, անցել ենք «կարկանդակի» միջի մեր կարտոֆիլը»,- նշեց քաղտեխնոլոգը։
