«Футбольные вести» ամսագրի խմբագրակազմը հյուրընկալվել էր Հայաստանի ազգային հավաքականի և ղազախական «Կայրաթ»-ի 27-ամյա կիսապաշտպան Արթուր Եդիգարյանին:
«Իսկական ֆուտբոլային ընտանիք ենք: Պապս՝ Ֆելիքս Վերանյանը, ֆուտբոլիստ է եղել, աշխատել է նաև որպես մարզիչ: Հայրս՝ Գեղամ Եդիգարյանը, ևս պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ է եղել: Քեռիս բացառություն չէ: Երեխաները նայում էին մեծերին ու հասկանում, որ պետք է նույնպես դառնալ ֆուտբոլիստ: Ես ու եղբայրս՝ Արտակ Եդիգարյանը, սկսեցինք ֆուտբոլով զբաղվել: Այդպիսին է մեր ճակատագիրը (ժպտում է):
Ինձ համար շատ կարևոր է, որ ընտանիքիս անդամները լինեն կողքիս: Այդ պարագայում ինձ համար ավելի հեշտ է դառնում հաղթահարել դժվարություններն ու լավ խաղալ: Հայրս միշտ դիտողություններ է անում խաղերից հետո, նույնիսկ եթե լավ եմ խաղացել (ժպտում է):
Ինձ դուր է գալիս թե՛ մեծ, թե՛ սեղանի թենիսը: Երբ միանում եմ Հայաստանի հավաքականին՝ հավաքներին, Ռոման Բերեզովսկիի հետ միշտ թենիս եմ խաղում: Չեմ կարող ասել, որ նա պրոֆեսիոնալ է, բայց լավ է խաղում (ժպտում է):
Թե՛ հաղթանակներից, թե՛ պարտություններից հետո հոգնածություն ես զգում, չես կարողանում քնել, չունես ախորժակ: Կարևոր է վերլուծել խաղը: Ամենակարևոր խաղը հաջորդն է: Կարևոր է նպատակներ դնել ու առաջ շարժվել: Պարտություններից հետո Գայանեն (խմբ.- Արթուրի կինը) միշտ հոգեբանորեն աջակցում է ինձ: Հայաստանի հավաքականի բոլոր ֆուտբոլիստները ցանկանում են խաղալ արտասահմանյան առաջնություններում ու անում են հնարավորը՝ արտասահման տեղափոխության համար:
Ռոյսի հետ կապված դրվագում կանխամտածված ոչինչ չկար: Խլում էի գնդակը, իսկ Ռոյսը սխալ դրեց ոտքն ու ընկավ: Ցավում եմ, որ նա այդպես էլ չմասնակցեց իր առաջին աշխարհի առաջնությանը: Խաղից հետո նա և Մխիթարյանը խոսել են միմյանց հետ ու եկել եզրահանգման, որ դա մաքուր խաղային դրվագ էր: Ռոյսն ըմբռնումով է մոտենում կատարվածին:
Արթուրի դուստրը՝ Վերոնիկան
Արթուրի կինը՝ Գայանեն, մայրը՝ Վերոնիկան ու հայրը՝ Գեղամը
