«Առաջին լրատվականի» զրուցակիցն է «Սոցիոմետր» սոցիոլոգիական կազմակերպության ղեկավար, սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյանը:
– Վերջին շրջանում քաղաքական դաշտում հիմնական քննարկման թեման ՀՀԿ-ԲՀԿ հակասություններն են և ԲՀԿ համագումարը, քանզի սպասվում էր, թե հենց այդ ժամանակ ԲՀԿ-ն կհայտարարի` մնում է կոալիցիայում, թե ոչ և արդյո՞ք նախագահական ընտրություններում սատարելու է Սերժ Սարգսյանին: Ի վերջո համագումարի ժամանակ Ծառուկյանը հայտարարեց, որ հավատարիմ է կոալիցիային: Պարոն Ադիբեկյան, Ձեր գնահատմամբ, այս ամենից ելնելով, կարելի՞ է ասել, որ ԲՀԿ-ն Սերժ Սարգսյանի կողքին է:
– Կարծում եմ` կոալիցիայի պահպանումը ավելի շուտ կապված է Ազգային ժողովի ընտրությունների հետ, քանի որ կոալիցիայից դուրս գալը կզրկի ԲՀԿ-ին ընտրությունների ժամանակ ադմինիստրատիվ ռեսուրսների օգտագործումից: Իսկ ԱԺ ընտրությունների արդյունքները հետագայում ցույց կտան` ԲՀԿ-ն կսատարի՞ Սերժ Սարգսյանի թեկնածությունը, թե՞ հանդես կգա սեփական թեկնածուով: Պետք է սպասենք ԱԺ ընտրությունները ավարտվեն, և տեսնենք արդյունքները: Եթե ԱԺ ընտրություններում ԲՀԿ-ն հավաքի 50+1 տոկոս ձայն, ապա այդ ժամանակ խաղը կգնա այլ կանոններով և այլ դեմքերով, իսկ եթե ստանա այնքան ձայն, ինչքան ստացել է սովորաբար, ապա պարզ է, որ նախագահական ընտրություններում սեփական թեկնածուով հանդես գալը իմաստ և հիմքեր չունի:
– Կա կարծիք, որ Սերժ Սարգսյանը, վստահ չլինելով սեփական ուժերի վրա, այսօր ևեթ ցանկանում է ճշտել, թե կոալիցիոն գործընկերներից ովքեր են իր կողքին կանգնած և ովքեր են սատարելու իր թեկնածությունը նախագահական ընտրություններում: Ձեր կարծիքով, Սերժ Սարգսյանը կոալիցիայի ներսում վստահության խնդիր ունի՞:
– Եթե կոալիցիայով ես հանդես գալիս, ապա նախընտրական գործողությունները մի բնույթ են կրում, եթե առանձին ես հանդես գալիս` հաշվարկները ամբողջությամբ փոփոխվում են: Զուտ գործնական առումով, նախընտրական պայքար սկսելուց առաջ պետք է ճշտել, թե ինչպես ես հանդես գալու, և այսօր եկել է այն ժամանակը, երբ անհրաժեշտ է ճշտել դիրքերը: Իմ կարծիքով, սա զուտ քաղաքական ենթատեքստ չունի, ինձ թվում է` զուտ գործնական հարց է:
– Իսկ Ռոբերտ Քոչարյանի ակտիվությունը ինչպե՞ս եք գնահատում:
– Նրա վերջին հարցազրույցը ցույց տվեց, որ նա բավականին կոռեկտ է և որպես նախկին նախագահ չի միջամտում գործընթացներին, ընդհակառակը` եթե գա իշխանության, պետք է ոչ թե պառակտում բերի, այլ համախմբի: Սակայն Քոչարյանի գալ-չգալը միայն նրա ցանկությունից կախված չէ, այլ կախված է այն մարդկանցից, ովքեր նման որոշումներ են կայացնում: Դա նախ կախված է այն կուսակցություններից, մասնավորապես ՀՀԿ-ից և ԲՀԿ-ից, ովքեր ձևավորում են իշխանությունը, և Քոչարյանը մինչև գալու որոշում կայացնելը պետք է նրանց հետ հաշվի նստի: Դա կոչվում է քաղաքական առևտուր: Միայն ԲՀԿ վրա հենվելով` Քոչարյանը չի կարող գալ իշխանության, քանզի նրա վարկանիշը բավականին ընկել է, իսկ ԲՀԿ վարկանիշը բավարար չէ, որ Քոչարյանին այնքան ներուժ տա, որպեսզի նա կարողանա ևս մեկ անգամ նախագահ ընտրվի:
– Պարոն Ադիբեկյան, վերջերս ՆԺԿ ղեկավար Արամ Կարապետյանը նշեց, որ Քոչարյանի քաղաքական տանիքը Պուտինն է, և եթե Պուտինը Ռուսաստանում առաջադրվի որպես նախագահի թեկնածու, նույնը կանի նաև Քոչարյանը: Դուք համաձա՞յն եք այս տեսակետին:
– Պուտինի, Մեդվեդևի և Ռուսաստանի ցանկացած ղեկավարի համար կարևորը դեմքերը չեն, այլ վերաբերմունքը: Դեմքերը դառնում են երկրորդ կարգի գործոն: Միշտ էլ Սերժ Սարգսյանը և Քոչարյանը հանդես են եկել տանդեմով, հանդիպել են ե՛ւ Պուտինին, ե՛ւ Մեդվեդևին: Սև գործը միշտ կատարել է Սերժ Սարգսյանը, նա եղել է րպՐօռ ՍՈՐՊՌվՈս-ը, և պարտքի դիմաց գործարանների վաճառքը ու Ռուսաստանի հետ համագործակցության շատ հարցեր իրականացրել է Սերժ Սարգսյանը: Այսինքն` Սերժ Սարգսյանը ընդունված է Ռուսաստանում և նրանց համար հավատարիմ բարեկամ է: Այնպես որ, Ռուսաստանի ղեկավարության տեսանկյունից ես Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի միջև տարբերություն չեմ տեսնում:
– Ներկոալիցիոն զարգացումները ամբողջությամբ գրավել են քաղաքական օրակարգը: Ըստ Ձեզ, ինչի՞ է սպասում ընդդիմությունը:
– Մեր ընդդիմությունը հանդես չի գալիս սեփական գաղափարական կամ քաղաքական ծրագրային պլատֆորմով, այլ արձագանքում է որոշակի իրողությունների` հայ-թուրքական սահմանի բացում, ռուսական ռազմաբազաների տեղակայման ժամկետի երկարաձգում և այլն: Ընդդիմությունն այսօր սպասում է առիթների, որպեսզի կարողանա հանդես գալ: Ընդդիմությունը փորձեր արեց խոսել արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների մասին, ինչը, սակայն, չի ստացվում, հետևաբար ներկայումս նրանք սպասում են, որպեսզի հարմար առիթ լինի, հասարակական խմորումներ լինեն և խոսակցության առիթ ստեղծվի: Թող գարունը գա, մարդիկ ձմեռվա պաշարները կուտեն կվերջացնեն, սոցիալական վիճակը ավելի լարված կդառնա, և այն ժամանակ հնարավոր է, որ լինեն պոռթկումներ: Հնարավոր է, որ ընդդիմությունը կարողանա սոցիալական լարվածության հենքի վրա որոշակի միջոցներ ձեռնարկի և հանրահավաքներ սկսի:
– Իսկ, Ձեր գնահատմամբ, հանրահավաքները կարո՞ղ են ակտիվություն մտցնել, թե՞ դրանք արդեն անցած էտապ են:
– Հանրահավաքները ստիպողական քայլեր են, քանզի ընդդիմությունը չունի լրատվական հզոր միջոցներ, որպեսզի հանրությանը իրազեկի իր գաղափարների մասին, քանզի, դժբախտաբար, ԶԼՄ-ները վերահսկվում են: Դա փողոցային դեմոկրատիան է` միակ միջոցը մարդկանց հավաքելու և սեփական գաղափարներն ու ծրագրերը ներկայացնելու համար:
