1905թ. այս օրը Լեռնային Ղարաբաղի Ծմակահող գյուղում ծնվեց ինժեներ-էլեկտրատեխնիկ, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս Անդրանիկ Իոսիֆյանը:
Նա անկոնտակտ սելսինի գյուտարարն է, հետևող համակարգերում տիրատրոնների օգտագործման, էլեկտրամեքենյական ուժեղացուցիչի (ապլետինի) և ուժային սինքրոն հետևող համակարգերի տեսության և կիրառման հեղինակը: 1930-ական թվականներից սկսած՝ խորհրդային կառավարությունը Անդրանիկ Իոսիֆյանի գիտական գործունեությունը պահում էր գաղտնի:
Հայրենական պատերազմի տարիներին նա ղեկավարում էր ռազմական նշանակության գործարան` ստեղծելով զենք և զինամթերք: Հայազգի գիտնականը, պատերազմից հետո էլ շարունակում էր մնալ քողարկված: Նա ռազմական և տիեզերական հրթիռաշինության գլխավոր կոնստրուկտորներից մեկն էր, ում անունները հայտնի են դառնում մահից հետո միայն: Առաջին տիեզերանավերը ամբողջությամբ հագեցած էին Իոսիֆյանի ստեղծած եզակի էլեկտրասարքավորումներով:
Մասնագետներն Իոսիֆյանի անունը դասում էին Կուռչատովի, Կառալյովի և Կելվիշի կողքին: Նա երեք անգամ ընտրվել է Հայկական ՍՍՀ գիտությունների ակադեմիայի փոխնախագահ և արժանացել ակադեմիկոսի կոչման: Եղել է կոսմիկական արբանյակների էլեկտրական ավտոմատ կառավարման սարքերի, օդերևութաբանական արբանյակների գլխավոր կոնստրուկտորը:
Վախճանվել է 1993 թ.:
