1928թ. այս օրը Ախուրյանի շրջանի Ջաջուռ գյուղում ծնվեց հայ նշանավոր գեղանկարիչ, 20-րդ դարի 2-րդ կեսի հայ կերպարվեստի ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը` Մինաս Ավետիսյանը:
Համեմատաբար ուշ է սկսել զբաղվել գեղանկարչությամբ։ Պատանի հասակում տարված է եղել Մարտիրոս Սարյանի արվեստով: Մինասը ստեղծել է հայկական գյուղաշխարհն արտացոլող կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, ինչպես նաև դիմանկարներ, նատյուրմորտներ, որմնանկարներ։ Մինասի ստեղծագործությունները յուրահատուկ են իրենց գունային ուժեղ հակադրություններով:
Նկարիչն անդրադարձել է նկարչության բոլոր ոլորտներին՝ գեղանկարչություն, գրաֆիկա, որմնանկարչություն, բեմանկարչություն ևն։
Հայտնի նկարներից մի քանիսը վերաբերում են հայ ժողովրդի անցյալին, հատկապես 1915թ. հայկական ջարդերին, որոնցից մազապուրծ են եղել նաև նկարչի ծնողները։ Այդ ժամանակաշրջանին են պատկանում 1965-1967թթ. ստեղծված «Ճանապարհ. ծնողներիս հիշողությունները», «Դեր-Զորի ճանապարհին» (1964 թ) կտավները։
Մինասի հասուն ստեղծագործական կյանքը տևել է 15 տարի՝ 1960–1975թթ, որի ընթացքում նկարիչը ստեղծել է շուրջ 500 մեծ ու փոքր կտավ, մոտավորապես նույնքան գծանկար, 20 մեծածավալ որմնանկար, մեկ տասնյակից ավելի բալետային ու թատերական ձևավորումներ։
1975 փետրվարի 16-ին Մինասը Երևանում ենթարկվում է ավտովթարի։ Վախճանվում է մեկ շաբաթ անց՝ փետրվարի 23-ին։
