Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտեի տարեկան զեկույցում անդրադարձ կա նաև 2010 թ. լրատվական դաշտին վերաբերող օրենսդրական փոփոխություններին:
Կոմիտեի նախագահ Աշոտ Մելիքյանը նկատեց, որ 2010 թվականին խոսքի և մամուլի ազատության ոլորտին վերաբերող իրավական նախաձեռնություններն ու օրենսդրական փոփոխությունները ունեին և՛ դրական, և՛ բացասական միտումներ:
Մելիքյանի խոսքերով, դրական է, որ զրպարտության և վիրավորանքի մասին հոդվածները ապաքրեականացվել են, սակայն մտահոգիչ է, որ Քրեական օրնսգրքում դեռևս կա սուտ մատնության վերաբերյալ 333 հոդվածը, որն իր բովանդակությամբ քիչ է տարբերվում տխրահռչակ զրպարտության և վիրավորանքի մասին 135 և 136 հոդվածներից, որոնք հանվել են ՔՕ-ից:
Մելիքյանը նաև նկատեց, որ «Հեռուստատեսության և ռադիոյի մասին» օրենքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» օրինագծի շուրջ համագործակցությունը հասարակական և լրագրողական կազմակերպությունների հետ առավելապես իմիտացիոն բնույթ ուներ:
«Իշխանություններն այդպես էլ սկզբունքային հարցերում ոչ մի զիջման չգնացին: Սա վկայում է այն մասին, որ գործող իշխանությունը չի ցանկանում ազատականացնել հեռարձակման ոլորտը, ավելին՝ ձգտում է այն պահել իր ամբողջական վերահսկողության տակ: Սրա վառ վկայությունն էր նաև ՀՀ տարածքում թվային հեռարձակման ցանցի միջոցով եթերային հեռարձակում իրականացնելու հեռուստահեռարձակողների լիցենզավորման մրցույթների արդյունքներով «Ա1+» հեռուստաընկերությանը լիցենզիա չտրամադրելը»,- կարծիք հայտնեց Մելիքյանը:
ԽԱՊԿ նախագահը նաև տեղեկացրեց, որ իրենց անցկացրած հետազոտությանը մասնակցած փորձագետները նշել են, որ ԶԼՄ-ի բնագավառը կարգավորող օրենքները հիմնականում բավարար են, սակայն հարցվողները խնդրահարույց են համարել իրավակիրառ պրակտիկան, դատական համակարգի անկատարությունը, ԶԼՄ-ին առնչվող գործերը քննելիս դատարանների աչառությունը, ՀՌԱՀ-ի կախվածությունը իշխանություններից:
