Եթե Հայաստանի պարագայում կարելի է ասել, որ սպորտի որոշ ճյուղերում, այդուամենայնիվ, որոշակի հաջողություններ ունենք, ապա Ղարաբաղում սպորտի վիճակն ուղղակի սարսափելի է:
Չափազանցություն չի լինի, եթե ասենք, որ Ղարաբաղում սպորտ ընդհանրապես գոյություն չունի, ինչ էլ որ կա` թերեւս ընդամենը ձեւականություն է: Իսկ ո՞վ է մեղավոր: Մի՞թե ղարաբաղցիներին չի հետաքրքրում սպորտը, բայցեւ մի՞թե Ղարաբաղում սպորտի զարգացման համար ինչ-որ նախադրյալներ կան, չնայած կառավարությանն առընթեր գործում է Սպորտի պետական կոմիտե: Կոպիտ ասած` առանց «ծառա», ո՞ւմ է պետք «տերը»: Ուղղակի ծիծաղելի է` առանց սպորտի ունենալ սպորտի կոմիտե: Երեւի Ղարաբաղի սպորտի բարձրաստիճան չինովնիկների համար այս գործը երկրորդական է, եւ նրանք սպորտով հետաքրքրվում են ոչ թե արդյունքներ ունենալու կամ ոլորտում զարգացում ապահովելու համար, այլ այսպես ասած` «ձեռի հետ», ուրիշ գործերի արանքում:
Զարմանալին այն է, որ տարիներ շարունակ ոչ մեկին չի հետաքրքրում, թե ի՞նչ է կատարվում այդ ոլորտում, մինչեւ ե՞րբ է այսպես շարունակվելու: Լավ, ասենք` շարքային ղարաբաղցիները ուշադրություն չեն դարձնում այս հարցերին, բայց մի՞թե ԼՂՀ կառավարությունն իրավունք ունի անտարբերության մատնել այս հարցը: Երկու տասնամյակի ընթացքում միայն բռնցքամարտիկ Մխիթար Վանեսյանին եւ սամբիստ Աշոտ Դանիելյանին է հաջողվել միջազգային ասպարեզ դուրս գալ եւ լուրջ նվաճումների հասնել: Սակայն ինչպե՞ս կարող են ղարաբաղցի մարզիկները արդյունքների հասնել, երբ Ղարաբաղի միակ «պրոֆեսիոնալ» ֆուտբոլային ակումբը` «Լեռնային Արցախը», մի քանի տարի շարունակ ամիսներով աշխատավարձ չէր ստանում: Հետեւաբար բնական հարց է ծագում` ինչո՞ւ պիտի Ղարաբաղի կառավարությանն առընթեր Սպորտի պետական կոմիտեի չինովնիկները «զուր տեղը» փող ստանան, իսկ ահա մարզիկները` ոչ: Կամ ի՞նչ վիճակում կլիներ այսօր Ստեփանակերտի միակ` Ստեփան Շահումյանի անվան մարզադաշտը, եթե չլիներ Լեւոն Հայրապետյանի կազմակերպած «մեծ հարսանիքը», որի առիթով էլ այն վերանորոգեցին: Դույզն-ինչ կասկած չունենք, որ եթե հարսանիքը «մահանա» չլիներ, ապա մարզադաշտի «կյանքում» ոչ մի փոփոխություն էլ չէր կատարվի:
Գուցե Լեռնային Ղարաբաղի կառավարությունը մտածում է, որ դեռ շուտ է ինչ-որ փոփոխություններ կատարել: Սակայն, այդպես մտածելով, նրանք երեւի չեն էլ գիտակցում, որ արդեն շատ են հետ մնացել: Ղարաբաղի սպորտի ներկայիս վիճակը փոխելու համար առնվազն պետք է 15-20 տարվա քրտնաջան աշխատանք կատարել: Թերեւս հետաքրքիր կլիներ իմանալ, թե ամեն տարեվերջին ԼՂՀ Սպորտկոմիտեն իր կատարած աշխատանքների մասին ինչպիսի՞ զեկուցագրեր է գրում եւ արդյո՞ք գոհ է կատարած աշխատանքից: Թեեւ, մյուս կողմից էլ, Սպորտի կոմիտեն ի՞նչ մեղք ունի, եթե «վերեւից» չեն պահանջում. նրանք ուղղակի իրենց անպտուղ աշխատանքն են կատարում: Նման իրավիճակի վրա աչք փակելը աններելի է: Գուցե կասեն` փողի պակաս կա. այդ դեպքում փող հայթայթելու մեկ աղբյուր հաստատ կարող են գտնել` այն փողերը, որ այսօր ստանում են սպորտի ոլորտի բարձրաստիճան պաշտոնյաները, կարելի է ավելի օգտակար բաների համար ծախսել: Օրինակ` դրանցով կարելի է մարզադպրոցների վիճակը բարելավել կամ մարզիչների աշխատավարձերը բարձրացնել, որովհետեւ հայտնի փաստ է, ինչպես մարզիչին «նայեցիր», ըստ այդմ էլ կլինի նրա արդյունքը: Էլ չենք խոսում այն մասին, որ Ղարաբաղի չճանաչվածության պայմաններում սպորտը (ինչպես ասենք` մշակույթը) Ղարաբաղի համար մեծ նշանակություն պիտի ունենա, որովհետեւ սրանք այն ոլորտներն են, որտեղ արձանագրված հաջողությունների դեպքում ճանաչում կստանա նաեւ Ղարաբաղը:
Չենք կասկածում, որ ԼՂՀ իշխանությունները մեզանից լավ են այս ամենը գիտակցում, բայց փաստն այն է, որ գիտակցելով հանդերձ` ոչ մի գործողություն չեն ձեռնարկում: Ամենասարսափելին այն է, որ այսօր արդեն իսկ կարելի է հստակ արձանագրել` եթե մոտ ապագայում Արցախի կառավարությունը սպորտի հարցում լուրջ քայլերի չգնա, ապա Ղարաբաղում սպորտի թեման կարելի է փակված համարել:
