«Օրհներգը առաջին հերթին պետք է ունենա ազգային պատկանելություն, մեր պատմական, մշակութային դիմագիծն իր մեջ խորհրդանշող, երաժշտական և բանաստեղծական սիմվոլ: Մեր օրհներգը չունի ո՛չ բանաստեղծականը, ո՛չ երաժշտականը»,-«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց կոմպոզիտոր Ռոբերտ Ամիրխանյանը: Նա նաև ասաց, որ փնտրել և գտել է բանաստեղծության ամբողջական շարքը, որը կազմված է մոտ 20 քառյակից. «Ինքնին հասկանալի է, որ նման մոտեցումը չի կարող լինել հիմներգային, որովհետև հիմներգի համար 20 քառյակ չեն գրում: Էլ չասած, որ նրա մեջ կան այնպիսի բառեր, որը թարգմանությունն է իտալական Գարիբալդիի բանակ գնացող զինվորի քրոջ կողմից ուղերձի։ Քառյակներից մեկում ասվում է՝ թող կորչի Ավստրիան և փողփողա Իտալիան: Սա ի՞նչ կապ ունի Հայաստանի հիմներգի հետ, բանաստեղծության վերջին քառյակը երեք անգամ շոշափում է մահը, մեր հիմներգի մեջ՝ մահ, ես ուզում եմ ապրելու մասին խոսել»:
Ռոբերտ Ամիրխանյանն ասաց նաև, որ յուրաքանչյուր ոք, անգամ այն մարդը, ով երաժշտագետ չէ, ուշադիր լսելու դեպքում կհասկանա, որ մեր օրհներգի երաժշտությունը ազգային երաժշտության հայկական խորհրդանիշ, պատմական երաժշտության դիմագիծը ներկայացնող որևէ առանձնահատկություն չունի. «Մենք ունենք հզոր քնարերգություն, մեր ժողովուրդն ունի այնպիսի մեծ պատմական ժառանգություն, որ բարոյական իրավունք չունի ուրիշից վերցնելու նրա երգն ու բանաստեղծությունը՝ իր համար սիմվոլ դարձնելու համար»: Այն հարցին, թե կա՞ն հիմներգի այլ առաջարկներ, պրն Ամիրխանյանը պատասխանեց, որ առաջարկներ միշտ էլ կան, պետք է նստել, քննարկել:
