ԱՄՆ-ն և Ռուսաստանը Վրաստանում կարծես թե նախանշում են այն ընդդիմադիր ոժերին, որոնք պետք է պայքարեն, կամ որոնցով իրենք պետք է պայքարեն Վրաստանի նախագահի պաշտոնի համար: Այսպես, Վրաստանի «Ազատ դեմոկրատներ» ընդդիմադիր կուսակցության առաջնորդ, ՄԱԿ-ում Վրաստանի նախկին ներկայացուցիչ Իրակլի Ալասանիան ԱՄՆ-ում մասնակցել է ամենամյա աղոթքային նախաճաշին, որի ժամանակ ելույթով հանդես է եկել ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման:
ԱՄՆ-ն փաստացի, Սպիտակ տան մակարդակով հյուրընկալելով Ալասանիային, ցույց է տալիս, թե ով է իր ընդդիմությունը Վրաստանում: Ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանում էլ Պուտինի մակարդակով ընդունում են Վրաստանի խորհրդարանի նախկին խոսնակ, ներկայումս մեկ այլ ընդդիմադիր շարժման ղեկավար Նինո Բուրջանաձեին: Այսպիսով, կարծես թե նկատվում է, որ ԱՄՆ-ն և Ռուսաստանը պայմանավորվել են այն հարցում, որ Սաակաշվիլին 2012 թվականին հեռանում է և չի փորձի իր նախագահության երկրորդ ժամկետի ավարտից հետո որևէ կերպ մնալ այդ պաշտոնում: Իսկ թե ինչպես կմրցեն Սաակաշվիլիի հաջորդի համար Վաշինգտոնն ու Մոսկվան՝ ցույց կտա ժամանակը: Պարզապես այս իրավիճակի ֆոնին հետաքրքրական է դառնում համեմատությունը Հայաստանի հետ:
Ըստ էության, թե՛ Վաշինգտոնում, թե՛ Մոսկվայում Հայաստանի ընդդիմության հետ նման մակարդակի շփումների և ընդունելությունների մասին խոսք չկա: Թե՛ Սպիտակ տունը, թե՛ Կրեմլը Հայաստանի որևէ ընդդիմադիր ուժի հետ հարաբերվում են ընդամենը ցածրաստիճան դիվանագիտական պատվիրակությունների կամ դեսպանների միջոցով: Սա կարծես թե վկայում է, որ Միացյալ Նահանգներն ու Ռուսաստանը Հայաստանի ընդդիմության հետ կապված հեռուն տանող պլաններ կարծես թե չունեն, և ընդդիմությունը, գոնե այս պահին, նրանց պետք է ընդամենը լինելու համար` ոչ ավելին:
Ընդ որում, խնդիրն այն է, որ Հայաստանի ընդդիմության հանդեպ այդպիսի վերաբերմունք ամերիկացիներն ու ռուսները ցուցաբերել են միշտ` անկախությունից ի վեր, անկախ ներքաղաքական պահից` ընտրական, նախընտրական թե ուշ հետընտրական ժամանակահատված լինելուց: Ըստ երևույթին, այստեղ դեր է կատարում այն, որ ամերիկացիների համար Հայաստանի որևէ ընդդիմություն մինչև վերջ վստահություն չի առաջացրել խոշոր խաղադրույք կատարելու իմաստով, իսկ ռուսների համար էլ պարզապես դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ իշխանությունը միշտ էլ կատարել է այն, ինչ պետք է եղել ռուսներին:
Այժմ առավել ևս անիմաստ է այդ իրավիճակի փոփոխություն սպասել, քանի որ Հայաստանի ընդդիմադիր բոլոր ուժերը` սկսած հիմնական ընդդիմություն Կոնգրեսից վերջացրած Կարապետիչով, դրսևորում են խորապես ռուսամետ դիրքորոշում, իսկ ռուսներն էլ խորապես թքած ունեն այդ դիրքորոշումների վրա, քանի որ Հայաստանի իշխանությունը խորապես հնազանդ է ռուսական հրամաններին:
