1889թ. այս օրը Թիֆլիսում շուշեցի Սիմոն Քոչարյանի և Ֆեոկլա Մարտիրոսյանի ընտանիքում ծնվեց նկարիչ, քանդակագործ Երվանդ Քոչարը (Քոչարյան):
Գեղանկարիչ – արձանագործ Քոչարի ստեղծագործական ժառանգությունը 20-րդ դարի մոդեռն արվեստի ամենահետաքրքիր երևույթներից է: 1923 – 1936թթ. Փարիզում ստեղծած իր արվեստով Քոչարը դասվեց այն մեծերի շարքin, որոնցով պայմանավորվեց եվրոպական ավանգարդն ու համաշխարհային կերպարվեստի հետագա ընթացքը:
Քոչարը հիմնադիրն է Տարածական նկարչության (Peinture dans l’espace)` պլաստիկ գեղարվեստական նոր արտահայտչաձևի, որը ներառում է ժամանակը որպես լրացուցիչ չորրորդ չափ: Եվրոպական արվեստաբանական միտքը Քոչարին համարում էր ժամանակակից արվեստի այն ռահվիրաններից մեկը, որոնք մի քանի տարում վերափոխեցին արդի գեղանկարչության մասին պատկերացումներն ու տակնուվրա արեցին աշխարհը»:
Հայ արվեստագետը ցուցադրվել է ժամանակի խոշորագույն վարպետների՝ Պիկասոյի, Բրակի, Արպի, Բրանկուզիի, Լեժեի, Կիրիկոյի և մյուսների հետ: Նրանց, ինչպես նաև Դյուշանի, Միրոյի, Կանդիսկու, Նագիի, Դելոնեի հետ 1936թ. ստորագրել է «Դիմանսիոնիզմի մանիֆեստը», որը ժամանակի նորագույն գեղագիտական սկզբունքների ազդարարն էր:
Նրա ստեղծագործության երևանյան շրջանի հանճարեղ փայլատակումներից են «Էքստազ», «Պատերազմի արհավիրք» կտավները, ժողովրդական էպոսին նվիրված գրաֆիկական շարքը, «Զվարթնոցի արծիվ», «Մելանխոլիա», «Կիբեռնետիկայի մուսա», «Վարդան Մամիկոնյան» քանդակները և Երևանի խորհրդանիշը դարձած «Սասունցի Դավիթը»:
1984թ. Երևանում բացվել է Երվանդ Քոչարի թանգարանը:
Վախճանվել է 1979թ. Երևանում:
