Կանանց ռեսուրսային կենտրոնին կից գործող սեռական բռնության ճգնաժամային կենտրոնը դեռ 2008 թվականից թեժ գծի միջոցով հավաքագրում և օգնություն է ցուցաբերում կենտրոնին դիմած՝ բռնության ենթարկված կանանց:
Ու եթե 2009 թվականին կենտրոն ստացել էր նմանատիպ բովանդակության 50-60 զանգ, ապա 2010 թվականին՝ արդեն 300-ից ավելի:
Ինչ վերաբերում է արձանագրվող դեպքերին, ապա դրանք ավելի շատ վերաբերում են ընտանեկան բռնությանը, երբ հայկական ավանդական եղանակով ամուսինը ջարդում է կնոջ ոսկորները:
«Ընդամենը 2 զանգ ենք ստացել հարսի կամ տղայի կողմից բռնության ենթարկվող սկեսուրից, իսկ բոլոր մնացած դեպքերում նույնն է` ամուսինների կողմից կանանց հանդեպ»,-«Առաջին լրատվական»-ին հայտնեց կենտրոնի ծրագրերի օգնական Տաթևիկ Աղաբեկյանը:
Ինչ վերաբերում է սեռական բռնությանը, ավելի հաճախ կինը բռնության է ենթարկվում ծանոթ անձի կողմից։ Իսկ բացի նշվածից` Հայաստանում օրեցօր շատանում են այլ տիպի բռնաբարությունները.
«Պատահում են դեպքեր, որոնք չէինք էլ կարծում, որ մեզանում կլինեն: Ակումբում ինչ-որ բան են խմեցնում և անգիտակից վիճակում աղջկան բռնության ենթարկում…. սկզբում մեզ թվաց, որ հազվադեպ բան է, բայց հետո այդ կանանց թիվը քիչ-քիչ մեծացավ»,- նշեց ծրագրերի օգնականը:
Սեռական բռնության ճգնաժամային կենտրոնի ներկայացուցիչը, սակայն, չի կարծում, թե Հայաստանում բռնության դեպքերի թիվն է մեծանում, հատկապես՝ ընտանեկան, պարզապես նախկինում ամոթալի համարվող փաստերը, որոնք հարևանից ու բարեկամից խնամքով թաքցվում էին, այժմ բացեիբաց ներկայացնում են:
«Կանանց հանդեպ բռնություն Հայաստանում շատ վաղուց կա, կազմակերպություններ կան, որոնք 10-15 տարի է արդեն՝ այդ ոլորտում աշխատում են ու արձանագրում են դա:
Պարզապես կանանց հանդեպ գործադրվող բռնության մասին վերջերս հայերը սկսել են ավելի հաճախ խոսել, և դա էլ է հեշտացրել, որպեսզի իրենց դեմ կատարվածի մասին խոսեն հենց բռության ենթարկված կանայք»,- մեզ հետ զրույցում ասաց Տաթևիկ Աղաբեկյանը:
