Տարիներ շարունակ մեր «խեղճ ու կրակ» լեզվի պետական տեսչությունը հանրապետության ողջ տարածքում ստուգայցեր է կազմակերպում` պարզելու համար մայրենի լեզվի անաղարտության աստիճանը, սակայն այդպես էլ իրավիճակը չի փոխվում:
Դեռ ավելին. եթե մինչ այժմ տեսչության հիմնական խնդիրը Երևանում և հանրապետության ողջ տարածքում փակցվող ռուսերեն և անգլերեն լեզուներով ցուցանակներն էին, ապա այսօր հայերենի անաղարտության խնդիրներով զբաղված կառույցը «պետք է պայքարի» ժամանակներին համահունչ երևույթի` պարսկերեն ցուցապաստառների դեմ, իսկ այդպիսիք վերջին շրջանում Երևանում հաճախ են հանդիպում:
Թվում էր, թե լեզվի պետական տեսչության նախկին պետ Լավրենտի Միրզոյանի փոխարինումը Սերգո Երիցյանով կփոխի լեզվի տեսչության «խեղճի» կարգավիճակը, սակայն, ինչպես երևում է, ոչինչ չի փոխվում, իսկ եթե փոխվում է, ապա՝ ոչ տեսանելի մակարդակում, քանի որ օտարատառ ցուցանակները մայրաքաղաքում ժամանակի հետ ավելանում են ու ավելանում, իսկ երևույթի դեմ տարվող պայքարը կրկին չափազանց թույլ է:
Չի բացառվում, որ պատճառը նաև այն է, որ ՀՀ «Լեզվի մասին օրենքի» խախտման դեպքում տեսչությունը շատ մեղմ մոտեցում է ցուցաբերում, իսկ մեղքն այստեղ «Ստուգումների կազմակերպման և անցկացման մասին» բավական «բարի ու ներողամիտ» օրենքինն է, սակայն փաստն այն է, որ ՀՀ լեզվի պետական տեսչությունը չի կարողանում Հայաստանում վերականգնել անաղարտ հայերենը, գոնե՝ պետական հաստատությունների մակարդակով:
Իսկ այս դեպքում արդեն նորմալ են դիտվում մայրաքաղաքի պարսկատառ ցուցապաստառները, կենտրոնում գտնվող նորաձև խանութների՝ նույնքան նորաձև օտարատառ անվանումները` առանց նույն անվանվան հայերեն տարբերակի առկայության, և օտարաբանություններով ու գռեհկաբանություններով ողողված ռադիո և հեռուստաեթերը` կախված դրանց տարատեսակ շոումենների՝ փողոցային ժարգոնին տիրապետելու աստիճանից:
