«Այսօր բանակը ղեկավարող մարդկանց մոտ 90%-ը չունի ռազմական փորձ: Սա է բանակի կարևորագույն խնդիրը: Ինչքան էլ սովորեն, պատերազմ չտեսած մարդիկ չեն կարող կրթել զինվորներին»,- համոզված է ազատամարտիկ Աշոտ Նալչաջյանը: Սիսիանի ջոկատի անդամ Աշոտ Նալչաջյանը ռազմական մեծ փորձ ունեցող մարտիկներից է: Հայրենիք կորցրած մշեցին պատերազմի առաջին օրերին միացավ Ղարաբաղ գնացող առաջին ջոկատներից մեկին: «Ես հայրենիք կորցրել եմ, գիտեմ դա ինչ է, չէի կարող թույլ տալ` դա նորից պատահեր»,- ասում է նա: Պատերազմից հետո Նալչաջյանը շարունակել է ծառայել հայկական բանակում, սակայն շատ այլ փորձառու մարտական ընկերների պես նրան էլ ստիպեցին հեռանալ բանակից` պատճառաբանելով, թե ֆիդայիները չեն ենթարկվում հրամանատարներին: Արդյունքում սպաներ ու հրամանատարներ դարձան անփորձ զինվորականները, որոնք էլ այժմ կրթում են զինվորներին: «Միայն զինավարժությունները բավարար չեն, պետք է ռազմական փորձ, զինվորը պիտի օրական 12 ժամ մարզվի, պետք է զենք բռնել իմանա»,- ասում է Ա. Նալչաջյանը: Պատերազմի տարիներից ամենատպավորիչ դրվագը ազատամարտիկի համար Ստեփանակերտի պաշտպանությունն է: Ազատամարտիկը հիշում է. «Մենք ջոկատով կանգնեցինք մեզ վրա եկող զորքի դեմ ու կասեցրինք նրանց առաջխաղացումը: Այդ պահին Երևան դեռ չհասած ժողովուրդը, իմանալով, որ Ստեփանակերտը չի հաջողվել գրավել, հետ վերադարձան իրենց թողած տները: Այդ դրվագը երբեք չեմ մոռանա. իսկական հաղթանակ էր»:
