Ինչպես հայտնել ենք, Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակիցների համար մեկնարկել են ռուսերենի դասընթացները, որոնք ֆինանսավորում է «Ռուսսոտրուդնիչեստվո» գործակալությունը, որի հայաստանյան գրասենյակի ղեկավարն է ՌԴ դեսպանի խորհրդական Վիկտոր Կրիվոպուսկովը:
«Առաջին լրատվական»-ը վերլուծաբան, ԵՊՀ դասախոս Անուշ Սեդրակյանից հետաքրքրվեց, թե ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ ռուսական կողմից պարտադրված այդ քայլը: «Ռուսաստանը քաջ գիտակցում է, որ մշակույթ պարտադրելը ամենահեշտ միջոցն է ունենալու շատ հնազանդ և հլու զանգված: Լեզվական էքսպանսիան հոգեբանորեն հաստատված ամենաազդեցիկ և ամենակայուն էքսպանսիան է: Եթե մարդն ընկնում է ունիկալ մշակույթի գերիշխանության տակ, ապա, որպես կանոն, այդ մարդը տվյալ մշակույթի որևէ քննադատական կողմն այլևս չի ընդունում: Հենց օտարալեզու դպրոցների բացման նախադեպը ցույց է տալիս, որ Ռուսաստանը հետապնդում է հեռահար նպատակներ: Ես ինքս լեզվի մասնագետ եմ և սկզբունքորեն կողմ եմ ցանկացած լեզվի ուսուցմանը: Սակայն կարծում եմ, որ ռուսերենի ուսուցումը ունի ոչ միայն մշակութային էքսպանսիայի, այլև` քաղաքական էքսպանսիայի նշանակետ: Եթե դու դաստիարակվում ես որևէ լեզվամշակութային դաշտում, չես կարող նրան նայել քննադատաբար: Իսկ եթե չես կարող նայել քննադատաբար, նշանակում է` կա՛մ այդ մշակույթի մասն ես դառնում, կա՛մ էլ այդ մշակույթի գերին ես դառնում, որը շատ ավելի վատ է: Մեր պարագայում մենք ի վիճակի չենք դառնալու ռուսական մշակույթի մաս, որովհետև դա ենթադրում է դառնալ նաև պետական մշակույթի մաս: Եթե մենք պատրաստ ենք կիսել ռուսական բարձր թոշակները, սոցիալական արտոնությունները, որոնք ՌԴ-ն տրամադրում է իր քաղաքացիներին, ապա այդ դեպքում ռուսական էքսպանսիան ինչ-որ կերպ ընդունելի է: Իսկ եթե կատարվում է լեզվական էքսպանսիա` առանց տնտեսական երաշխիքների, ապա ես համարում եմ, որ դա Ռուսաստանի կողմից լավ մտածված, խելամիտ քայլ է, իսկ Հայաստանի արձագանքը` անհեռատես և ոչ խելամիտ քաղաքականություն»,- ասաց Անուշ Սեդրակյանը: Նա մտահոգություն հայտնեց, որ Հայաստանը չի զբաղվում իր լեզվական քաղաքականությունը մշակելով, որը կներառի տարբեր լեզուների ուսուցում, փոխարենը թույլ է տալիս, որ ուրիշները պարտադրեն իրենց լեզվական, մշակութային քաղաքականությունը:
