«Պոլոնիա» բարեգործական կազմակերպության նախագահ և Հայաստանում լեհական համայնքի ղեկավար Ալլա Կուզմինսկայան նշում է, որ հայերի կողմից հատուկ վերաբերմունք լեհերի հանդեպ դրսևորվել է, բայց ոչ բացասական իմաստով. «Մեր հանդեպ ուշադիր էին: Շատ հաճելի բառեր և քաղցր խոսքեր է ինձ բախտ վիճակվել լսել հայերից լեհ լինելու շնորհիվ, որովհետև մարդիկ այստեղ իսկապես սիրում են և գնահատում լեհերին»,- հիշում է 83-ամյա կինը, ում լեհերը երկաթե լեդի են համարում: Իսկ Հայաստանից լեհերն անչափ գոհ են, քանի որ ինչպես իրենք են նշում, ապրում են մի երկրում, որը հնարավորություն է տալիս ընտանիք կազմել, մեծացնել երեխաներին, կրթության տալ և նորմալ կյանքով ապրել: Ի դեպ, հայերի հետ արդեն երկար տարիներ ունեցած շփման արդյունքում նրանք առանձնացրել են իրենց համար մեր հետաքրքիր ու երբեմն շատ զարմանալի վարքագիծը: Լեհ մանկավարժ Յադվիգա Կազլովսկան հայերի վերաբերյալ նշում է. «Զարմանալի մարդիկ են հայերը: Հիասքանչ կանայք, որոնք էքստրավագանտ հագուստներով ընդգծում են իրենց գեղեցկությունը, հպարտորեն քայլելով բարձրակրունկ կոշիկների վրա ` մշտապես հիանալի տոնական շպարով: Իսկ տղամարդիկ, որոնք ավելի հաճախ հագնում են սև տաբատներ և փայլուն կոշիկներ, բարևում են միմյանց անպայման ջերմագին համբույրներով այտերին և քայլում միմյանց թևանցուկ: Սակայն սա ոչ մի այլ բան չի նշանակում»: Հայտնի լեհուհին հայերի վերաբերյալ մեկ այլ բան էլ է նկատում. մարդիկ այստեղ, նրա կարծիքով, գրեթե երբեք չեն շտապում, բայց համարյա միշտ ուշանում են: Սիրում են երկար արթուն մնալ գիշերը, նույնիսկ հայ երեխաներն են մինչև գիշերվա ուշ ժամն ուղեկցում ծնողներին, այդ իսկ պատաճառով էլ նրանցից շատերի համար օրը սկսվում է առավոտյան ժամը 11-ից:
