Այսօր Սուրբ Զատիկ է՝ Սուրբ Հարության տոնը, երբ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը Հարություն առավ մեռելներից և նաև նոր կյանք պարգևեց մեղքի ծանրության տակ մեռնող մարդկությանը: Այդ կյանքն արդեն շարունակվում է մոտ 2000 տարի, ու հասել է մի հանգրվանի, երբ մարդկությունը հայտնվել է գլոբալ ճգնաժամի մեջ և ելքեր է որոնում այդ ճգնաժամից, որը դեռ շարունակում է ծավալվել:
Դա նշանակում է, որ մարդկությունն այդ տարիների ընթացքում ոչ այնքան մոտեցել է այն արժեքներին, որ մոտ 2000 տարի առաջ քարոզում էր Հիսուսը, այլ ավելի շատ հեռացել դրանցից: Ճակատագրի դիպվածով, թե նախախնամության կամքով, Հայաստանի խորհրդարանի 2012 թվականի ընտրության նախընտրական քարոզչության պաշտոնական մեկնարկը տրվում է ապրիլի 8-ին, այսինքն` Սուրբ Հարության տոնի օրը: Խորհրդարանի ընտրությունը, ոչ որպես հենց ընտրություն երևույթ, այլ որպես մի խոշոր գործընթաց, որի համատեքստում է հայտնվել Հայաստանը, ըստ էության հանդիսանալու է մարդկության գլոբալ ճգնաժամի մեր բաժնի հանգուցալուծման որոնումը: Ու այդ իմաստով, թերևս, խորհրդանշական է, որ քարոզարշավի մեկնարկը համընկնում է Հարության տոնին:
Մարդկությունը, մենք, ունենք հարության կարիք, ունենք նորության, թարմության, նոր մոդելների ու գաղափարների կարիք: Արդյոք այդ կարիքների բավարարման առումով առաջիկա նախընտրական քարոզարշավը կլինի՞ բարեբեր, կլինի՞ արգասաբեր, արդյունավետ: Ուզում ենք հուսալ, թեև դրան նախորդած իրադարձությունները, դրան նախորդած անցուդարձը, նախորդող բովանդակությունը քիչ հույսեր է ներշնչում, որ մենք խորհրդարանական ընտրության գործընթացում իսկապես պատվով կտանենք ճգնաժամից ելքեր որոնելու մեր բաժին պատասխանատվությունն ու առաքելությունը, որ խորհրդարանի ընտրությունը կվերածենք մեր քաղաքական, հասարակական, քաղաքացիական, քաղաքակրթական հարության տոնի: Դրան ներկայումս ոչ ոք չի հավատում, կամ հավատում են շատ քչերը:
Ընդհանրապես, ներկայումս շատ դժվար է ասել, թե Հայաստանում ինչին են մարդիկ հավատում: Հավատի բացակայությունն իսկապես դարձել է մեր երկրում թիվ մեկ խնդիրներից մեկը: Դրա մասին խոսում են բոլորը, իշխանություն, թե ընդդիմություն, բայց առայժմ բոլորը համերաշխորեն լծված են հավատի հիմքերը վերացնելու գործին, կամա, թե ակամա, հաճախ նկատելով՝ դիտավորյալ, իսկ հաճախ էլ ակամայից՝ փորձելով նույնիսկ հավատ արթնացնել:
Սպասենք և հուսանք, որ ինչ-որ բան, այդուհանդերձ, կսկսի գնալ մեկ այլ ուղղությամբ, քան մինչ այդ, որ ինչ-որ բան կմտնի մի նոր հուն, քան մինչև այժմ, և Տիրոջ հրաշափառ Հարության հետ համընկած մեկնարկով ընտրարշավը իսկապես կտարբերվի նախորդներից, և իր վրա կկրի Հարության ոգին: Այդ ոգին, միևնույն է վաղ թե ուշ հաղթելու է, պարզապես ամեն մի մարդ ներկայումս պետք է ինքն իրեն տա հետևյալ հարցը՝ ուզու՞մ է ինքը արդյոք, որ այդ ոգու հաղթանակը լինի նաև իր հաղթանակը:
