«Տիրոջ գլուխը այս օրը նարդոսի ազնիվ յուղով օծեց մի բեթանիացի կին, ինչն առաջացրեց աշակերտների զայրույթը, քանի որ յուղը վաճառելով՝ կարելի էր օգնել աղքատներին։ Այդ ժամանակ Քրիստոսը նրանց պատասխանեց. «Աղքատներին ամեն ժամ ձեզ հետ ունեք, բայց ինձ շուտով ձեզ հետ չեք ունենա։ Իմ մարմնի վրա յուղը թափելով՝ նա իմ թաղվելը կանխանշեց»։ Օրվա խորհուրդն է՝ չչարաշահել Աստծո սերն ու վստահությունը, հիշել նրա կրած չարչարանքները մեր փրկության համար և փառաբանել նրան»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց տեր Նիկողայոս քահանա Հովհաննիսյանը։
Ավագ չորեքշաբթին կենցաղում առավել հայտնի է Չիք չորեքշաբթի անունով։ Տանտիկինները հիմնովին մաքրում էին տունը, «չիք էին անում»։
Լոռիում այդ օրը մի քանի ձու էին ներկում՝ «չքի աչքը հանելու համար»։ Ազգագրագետ Սամվել Մկրտչյանի խոսքերով՝ ոմանք էլ եղունգների մեջտեղից որևէ առարկայով գիծ էին քաշում, որպեսզի իրենց «բանը կիսատ-պռատ և ոչ էլ բախտը ուրիշին գնար»։
Զանգեզուրում այգեպանները կացիններով հարձակվում էին պտուղ չտվող ծառերի վրա և «սպառնում կտրել», սակայն ներկաներից մեկը միշտ իբր արգելում էր նրանց՝ հորդորելով, որ «մի տարի ևս սպասեն, լավ բերք կլինի»։
Ջավախքում այս օրվան նաև «ցավիս վերջ» էին ասում։ Կեսգիշերից մինչև մյուս օրվա ժամերգությունը լուռ էին մնում, որ այլևս ցավեր չունենան։
Սիսիանում, Գանձակում, Վարանդայում ուխտի էին գնում ավանդական սրբավայրերը։ Ուխտավորները աղոթքից հետո սրբավայրի հողից ջրով շաղախ էին պատրաստում և քսում մկնատամ հիվանդություն ունեցողների վերքերին, որ շուտ լավանան դրանք։ Վերադարձի ժամանակ էլ քարեր էին նետում, որպեսզի իրենց հիվանդությունը գնա։
