Առջևում Աժ ընտրություններն են, և թեև դեռ նախընտրական քարոզչությունը չի մտել պաշտոնական փուլ, որոշ կուսակցությունների նախընտրական կարգախոսներն արդեն հայտնի են: ՀՀԿ-ն այս ընտրություններին հանրությանն է ներկայանում «Հավատանք, որ փոխենք» կարգախոսով, ԲՀԿ-ն` «Հավատա, վստահիր, պահանջիր», ՕԵԿ-ը` «Հավատանք, որ կառուցենք օրինաց երկիր» և ՀՅԴ-ն` «Ազատություն, արդարություն, դաշնակցություն» կարգախոսով: Քաղաքական ուժերի ներկայացրած կարգախոսների շուրջ «Առաջին լրատվական»-ը զրուցեց Ռազմավարական և ազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնի (ՌԱՀՀԿ) փորձագետ, հոգեբան Արմինե Ղազարյանի հետ:
Նա նշեց, որ Հայաստանում հետաքրքիր օրինաչափություն կա. երբ քաղաքական դաշտում նոր ուժ է առաջ գալիս, նոր մարդիկ, նոր ծրագրեր, կարգախոսը շատ ավելի մեծ կարևորություն է ստանում, մարդիկ հիշում են կարգախոսը և ուշադրության արժանացնում, քան դաշտում երկար ժամանակ գործող ուժերին և կուսակցություններին: Նրա պարզաբանմամբ` այդպես է, քանի որ ժողովուրդը, հասարակությունը կարիք ունի իրապես հավատալու, կարիք ունի, որ իրեն համոզեն, կարիք ունի, որ իրեն խոստանան: «Երբ նոր ուժ է գալիս դաշտ, նոր մարդիկ կամ հին մարդիկ նորերի հետ միասին, բայց նորովի, որոնք հասարակությանն անծանոթ են, դեռ անշոշափելի, ապա հասարակության ուշադրությունը սևեռվում է այդ ուժի մասին եղած տեղեկատվության վրա, այդ ուժի կողմից հնչեցված կարգախոսին, քանի որ կարգախոսը քաղաքական ուժի կարճ ծրագիրը պետք է լինի: Առանց խորը վերլուծելու մարդիկ այդպես էլ ընկալում են: Այսինքն` կարգախոսի իրական գործառույթը կատարվում է անծանոթ ուժի ներկայանալու ժամանակ»,- մեկնաբանեց Արմինե Ղազարյանը`շարունակելով պարզաբանել, որ հին քաղաքական ուժը, որը կարգախոսով իր նոր քաղաքական վեկտորն է ցուցադրելու, հասարակության կողմից հավատ չի վայելում, դրա համար չկա կարգախոսի կարևորությունը:
Նրա խոսքով` յուրաքանչյուր քաղաքական ուժ, յուրաքանչյուր կուսակցություն իր կերպարը, իմիջը արդեն ունի հասարակության, ժողովրդի մեջ, առանց իրենց կողմից ներկայացվող «նոր պիտակների» իրենց գործունեությամբ կամ չգործունեությամբ տարիների ընթացքում վաստակել են իրենց տրվող կարգախոսները, դրա համար շատ բարդ է նման ուժերին կարգախոս գտնել, որն արժանահավատ կլինի: Ուստի, հոգեբանի կարծիքով, միգուցե դրա համար էլ դիմել են «հավատի և հավատալու» օգնությանը, որն, ըստ նրա, ավելի զավեշտալի է ստացվել:
ՌԱՀՀԿ փորձագետն ասաց, որ թերևս շատ լավ իմանալով սա, գուցեև ուսումնասիրելով բարոյա-հոգեբանական մթնոլորտը՝ կոալիցիոն ուժերը հասկացել են, որ այն, ինչ չկա, դա պետք է առաջարկել: Սակայն նա նկատեց, որ «բուժելու» փոխարեն փչացրել են, քանի որ կարգախոսը պետք է համապատասխանի ներկայացնող ուժին, հակառակ դեպքում դա իրոք զավեշտ է, ծիծաղելի: Անդրադառնալով ՀՀԿ «Հավատանք, որ փոխենք» կարգախոսին` նա ասաց, որ տարբեր ձևակերպումներով, ձևախեղումներով, հումորի վերածելով շրջանառվեց և՛ սոցիալական ցանցերում, և՛ ընդդիմադիր մամուլում:
Ըստ նրա` անհարմար է ստացվել, որ երեք կուսակցություններն իրենց գործունեության մարտավարության մեջ մարդկանց առջև պատասխանատու լինելու փոխարեն անորոշ և անշոշափելի եզրույթ են առաջարկում: Նա չբացառեց, որ ՀՀԿ-ն, ըստ երևույթին, օգտվել է Օբամայի change՝ «փոխենք»-ից, ՀՅԴ-ն ֆրանսիական կարգախոսն է տեղայնացրել, իսկ ՕԵԿ-ը ընդհանրապես վերածնվելու խնդիր ունենալով, իր իսկ կուսակցության անունն է ներառել կարգախոսում: Խոսելով ԲՀԿ կարգախոսից` փորձագետն ասաց, որ ԲՀԿ-ն ավելի համառ իմիջով ներկայացավ, բայց այդ համառության ցանկացած բառ մարդկանց մեջ ասոցիատիվ կապերով կոնկրետ ընտրակաշառք, աջակցություն, օգնություն «պահանջելու» մեջ է ամփոփվում:
Հոգեբանը կարգախոսների կազմման տրամաբանությունը մեկնաբանելու համար դիմեց փոխաբերության՝ ասելով, որ եթե ուզում ես ամենաուժեղ կենդանուն ստանալ և ամեն կենդանուց վերցնում ես նրա ամենաուժեղ հատկանիշը, կամ ամենագեղեցիկ կնոջը ստանալու համար, վերցնելով գեղեցիկ կանանցից ամենահաջող դիմագիծը, դեռ երաշխիք չէ, որ նպատակադրվածը կստացվի, ընդհակառակը` այլանդակ կամ զավեշտալի մի բան գուցե ստացվի:
Արմինե Ղազարյանն ասաց, որ կարգախոսը պետք է այնպես համապատասխանեցվի, որ ծիծաղելի չլինի, որ բառախաղի չվերածվի և մոտ լինի այն ուժին, որը ներկայացնելու է, պետք է լինի համոզիչ, վճռական, հավատ ներշնչող:
