Հայաստանի հանրապետական կուսակցության համամասնական ցուցակի հրապարակմամբ Սերժ Սարգսյանը, փաստացի, իր իսկ ձեռքով մերկացրեց «Հավատանք, որ փոխվենք» բանաձևը, այսինքն՝ հանրության համար պարզ դարձրեց դրա դատարկությունը: «Հավատանք, որ փոխվենք» կարգախոսով հանդես եկող կուսակցության անցողիկ տեղերում չէին կարող լինել այնպիսի անուններ, ինչպես՝ Հովիկ Աբրահամյան, Գագիկ Բեգլարյան, Նահապետ Գևորգյան, Առաքել Մովսիսյան, Մանվել Գրիգորյան, Տարոն Մարգարյան, Գալուստ Սահակյան, Ռազմիկ Զոհրաբյան, Գագիկ Մինասյան, Վարդան Այվազյան, Հայկ Բաբուխանյան, Արտաշես Գեղամյան, Խոսրով Հարությունյան և նմանօրինակ այլ անուն-ազգանունները: Երբ այդ ամենը համադրում ենք նաև մեծամասնական ընտրատարածքներում ՀՀկ առաջադրած և պաշտպանությունը վայելող անունների հետ, ստացվում է մի պատկեր, որին հավատալու համար պետք է առնվազն անմեղսունակ լինել: Մինչդեռ Հայաստանի քաղաքացին երբեք չի եղել և չի լինի այնքան անմեղսունակ, որ ձայն տա այդպիսի ցուցակին: Բայց այստեղ, ըստ երևույթին, կա նաև խնդրի հակառակ և բավական հետաքրքրական կողմը:
ՀՀԿ ներկայիս ցուցակը հանդիսանում է իշխանության սնանկության արտահայտությունը: Այսինքն՝ իր համամասնական այսպիսի ցուցակով և մեծամասնական թեկնածուների հայտնի կազմով Հանրապետական կուսակցությունը, փաստորեն, հանրությանը հայտարարում է իր բանկրոտ լինելու մասին: Այսինքն՝ դա, ըստ էության, ևս մեկ քայլ մոտեցնում է իշխանափոխությունը, որովհետև հասարակությունը տեսնում է, որ այս իշխանության հետ նույնիսկ ամենալավատեսական հույսերը չեն կարող արդարացված լինել: Այսինքն՝ ՀՀԿ կերպը, ՀՀԿ պատկերը առաջիկա ընտրությանը այն կարմիր գիծն է, որը վերջնականապես քաշվում է հասարակության և իշխանության միջև, և ընտրությունը մայիսի 6-ին հենց այդ հարցն է: Ավելին, մայիսի 6-ն արդեն դառնում է միանգամայն պայմանական մի ամսաթիվ, պայմանական մի միջոցառում, որովհետև արդեն իսկ պարզ է, որ այդ քվեարկությունը չէ, որ լինելու է հասարակության ընտրությունը:
Հասարակությունը պետք է ընտրի սնանկ իշխանության հետ հարաբերվելու կազմակերպական իր նոր ձևը: Դա է լինելու Հայաստանի քաղաքացու անելիք ընտրության իմաստը, խնդիրը: Այդ կազմակերպական ձևի ընտրությունն է, որ պետք է կատարվի, և այդ հարցում օրացուցային նիշերն արդեն էական չեն, որովհետև այդ ընտրությունը պետք է լինի քաղաքացիական համակարգի շրջանակում, ոչ թե խորհրդարանական համակարգում:
Խորհրդարանի ընտրությանն իշխանության դեմքը պարզապես մի նիշ էր, որը հանրության համար պետք է այլևս պարզ դարձնի, որ քաղաքացիական ինքնակազմակերպումը երկրում այլընտրանք չունի, որ հավատալ պետք է միմիայն սեփական ուժերին և պետք է փոխել ընդամենը այն գործիքները, այն մեխանիզմները, որոնք կիրառվում էին մինչ այժմ երկրում համակարգային իշխանափոխության հասնելու համար:
ՀՀԿ համամասնական ցուցակն ու մեծամասնական կազմի նկարագիրը վկայում են այն մասին, որ իշխանությունը բացարձակապես արհամարում է մինչ այսօր հանրության տնօրինած գործիքներն ու մեխանիզմները և վստահ է դրանց անարդյունավետության հարցում, այլապես կփորձեր ներկայանալ բոլորովին այլ դեմքով, քան այժմ: Հետևաբար, եթե իշխանությունը չի փորձում փոխել, գոնե շպարել իր դեմքը, հասարակությունը պետք է ինքը փոխվի և փոխի իշխանությանը: Այլ տարբերակ չկա:
