Արդարադատության նախկին նախարար Գևորգ Դանիելյանը երբ այդ պաշտոնը ստանձնելիս մտավ Հանրապետական կուսակցության շարքերը, նրան լավ ճանաչողներից մեկն ասաց`«ՀՀԿ-ի շքանշա՞նն էր, որ պետք է գեղեցկացներ Ձեզ»: Եվ իսկապես, առանց քրեական ու աղմկահարույց անցյալի այս լուրջ, զուսպ, գիտակ և հարգված իրավաբանին չէր սազում մտնել քաղաքական, կուսակցական անազնիվ խաղերի մեջ, քանի որ ուզես, թե չուզես՝ դու որոշակի դեր ես ստանձնում այդ մեծ խաղի մեջ: Եվ մեծ հաշվով լավ է, որ օրերս ՀՀԿ համագումարին ներկայացած Գևորգ Դանիելյանը, որն այժմ Սահմադրական դատարանի նախագահի խորհրդականն է, ոչ անսպասելիորեն տեղեկացել էր, որ իր անունն այլևս չկա ՀՀԿ խորհրդի կազմում: Այդ առիթով նույնիսկ պետք է շնորհավորել նախկին նախարարին, որը թերթերից մեկի լրագրողի հարցին ի պատասխան հայտնել էր, որ նպատակահարմար է գտնում բացառապես մանկավարժական և մասնագիտական աշխատանքով զբաղվել, որն իրեն միշտ հոգեհարազատ է եղել:
Իշխանությունը նրան պաշտոնանկ անելիս շատ անազնիվ վարվեց, և դա նկատեցին ոչ միայն իշխանական շատ այրեր, այլ նաև ընդդիմադիր հատվածում, որտեղից ժամանակ առ ժամանակ կոշտ քննադատություններ էին հնչում նույն նախարարի գործունեության առնչությամբ: Եվ միայն դա, իմ կարծիքով, արդեն բավական էր, որ հասարակությունը հասկանար` այդ կուսակցությունը երկար չի հանդուրժում չարատավորված անձանց: Իհարկե, կան շատ խելացի մարդիկ, որ արատավորված չեն և դեռ շարունակում են մնալ այդ կուսակցության շարքերում, բայց միայն Գևորգ Դանիելյանի դեպքը պետք է դաս լիներ այն նախարարների համար, ովքեր հանկարծ ու հնազանդորեն որոշեցին անցնել Հանրապետականի «սրի» տակով:
Օրերս այդ ճակատագրին արժանացան երկու նախարարներ` արդարադատության ներկա նախարար Հրայր Թովմասյանը և ՀՀ ֆինանսների նախարար Վաչե Գաբրիելյանը: Իհարկե, եթե իսկապես Հանրապետականի գաղափարախոսությունը նրանց հոգեհարազատ է և ընդունելի, դա այլ հարց է, բայց եթե ընտրություններից առաջ հապշտապ է դա արվում` արհեստականությունն ակնհայտ է դառնում. ինչ է` ընտրություններից առաջ նախարարներն ասացին` տվեք մի հատ գաղափարախոսությունն ու կանոնադրությունը կարդանք, որովհետև կուսակցական լինելը օդ ու ջրի պես պե՞տք է…
Մեր ընթերցողներին և հատկապես հանրապետականներին հանկարծ չթվա, թե նպատակադրված ուզում ենք իրենց թիրախ դարձնել. խոսքն ընդհանրապես կուսակցական հասկացողության մասին է, որը շատ վաղուց է կորցրել քիչ թե շատ մաքուր իմաստը, եթե իհարկե երբևէ ունեցել է: Համոզվելու համար պարզապես պետք է մտաբերել բոլոր կուսակցությունների այն ներկայացուցիչներին, որոնք իրենց քաղաքական գործունեությամբ, քրեական անցյալով, ձախողումներով, ստրկամիտ կամ անկայուն բնավորությամբ պարզապես արատավորել են իրենց ընտրած կուսակցության անունը, կուսակիցներին, վնասել հասարակությանը: Այնպես որ, կուսակցական անդամատոմսն ու շքանշանը չեն, որ պետք է Ձեզ հարգանք ու պատիվ բերեն, այլ բովանդակությունը, որը հատկապես ընտրությունների ժամանակ շատերի համար ամոթից ու աթոռապաշտությունից ցնդում կամ հիվանդանում է:
