Հայաստանում բիզնեսի և իշխանության սերտաճվածության և փոխադարձաբար միմյանցից բխելու իրողության պարագայում կարծես թե աներկբա է, որ խորհրդարանի առաջիկա ընտրությունը երկրում ծնունդ է տալու կապիտալի նոր վերաբաշխման: Ընդհանրապես, Սերժ Սարգսյանի նախագահության անցնող չորս տարիները որոշակիորեն անցնում էին հենց այն տրամաբանությամբ, որ Հայաստանում տեղի է ունենում կապիտալի վերաբաշխման թավշյա մի գործընթաց կամ բավական բացահայտ գործընթացի նուրբ նախապատրաստություն:
Համենայն դեպս, հենց այդպիսի միտումներ էին ակնհայտորեն նկատվում կառավարության տնտեսական քաղաքականության մեջ, որի ընթացքում կայացվում էին որոշումներ և մշակվում ու ընդունման ներկայացվում օրինագծեր, որոնք ակնհայտորեն միտված էին այս կամ այն խմբի շահը ոտնահարելուն և հակառակ որևէ խմբի գործունեությունը խթանելուն: Ավելին՝ Հայաստանի իշխանական համակարգում աննախադեպ շահերի բախումը, թերևս, նաև հենց այդ գործընթացի կամ միտումների արտահայտվածության ձևերից մեկն է, երբ իշխանության այս կամ այն սեգմենտը լուրջ մտավախություններ է ունենում իր կապիտալի պահպանության հարցում, ինչն էլ այդ խմբին ստիպում է էլ ավելի ակտիվացնել պայքարն իշխանության ամենաբարձր և որոշիչ տեղերի համար:
Ինչով է ներկայիս շրջանը վճռական կամ ճակատագրական: Բանն այն է, որ ներկայիս շրջանում մենք կարող ենք ականատես լինել ոչ միայն կապիտալի պարզ վերաբաշխման, այլև, դրան զուգահեռ, քաղաքական մի այնպիսի գործընթացի ևս,- նաև՝ միջազգային ազդեցություն կրող,- որը թերևս նախանշում է, որ ներկայիս ընտրական փուլում ձևավորվում է ոչ միայն նոր իշխանություն, այլև համակարգային նոր իրավիճակը, ինչը կարող է, ըստ էության, անդառնալի դարձնել կապիտալի նոր վերաբաշխվածությունը և այդպիսով հաստատել Հայաստանում տնտեսական նոր և երկարատև ստատուս քվո՝ բոլորովին այլ մեխանիզմներով կարգավորվող:
Այսինքն՝ անկախ Հայաստանի պատմության ընթացքում մենք կարող ենք ականատես լինել կապիտալի հերթական, բայց թերևս վերջին վերաբաշխման գործընթացին: Ու նաև հենց այդ պատճառով է, որ ներքին իշխանական պայքարը ստացել է այդօրինակ սուր բնույթ: Բանն այն է, որ ներկայիս ավանդույթների, ներկայիս հարաբերությունների և կանոնների շրջանակում կարող է տեղի ունենալ վերջին վերաբաշխումը և շատ քչերն են ներկայումս հասկանում, թե ինչպիսին կարող են լինել նոր կանոնները, նոր իրավիճակը, առավել ևս, որ այդ նորի մեջ ավելի ու ավելի մեծ տեղի է ձգում քաղաքացիական վերահսկողության համակարգը:
Այս ամենը մի կողմից առաջացնում է լուրջ տագնապ սեփականության համար, մյուս կողմից էլ՝ լուրջ խառնաշփոթ սեփականության պահպանության դեպքում դրա հետագա տնօրինման և նաև կիրառման ձևերի վեաբերյալ պատկերացումների հարցում: Այսինքն՝ օրակարգայինը ոչ միայն խոշոր սեփականության պահպանության հարցն է, այլ նաև հետագայում սեփականատիրոջ հանրային դերակատարության խնդիրը:
