Այսօր լրանում է Հայաստանի անկախության տարիների համար աննախադեպ մի ողբերգության` մարտի 1-ի չորրորդ տարելիցը: 2008 թվականի մարտի 1-ին Երևանի կենտրոնում տասը մարդ սպանվեց այն բանից հետո, երբ իշխանությունն ուժ կիրառեց և բանակ հանեց իր քվեի համար պայքարող հասարակության դեմ: Այսօր` չորս տարի անց, հասարակության քվեի խնդիրը նորից հրատապ է, քանի որ առջևում խորհրդարանի ընտրություններն են, որոնք Հայաստանի համար ունեն իսկապես կարևոր նշանակություն և կարող են լինել կամ պատմական, կամ ճակատագրական:
Եվ զարմանալի զուգադիպությամբ, այսօր կրկին հրատապ է նաև հասարակության դեմ բանակի կիրառման հարցը, որը քննարկվում է արտակարգ դրության մասին օրենքի նախագծի համատեքստում: Այս իրողությունը վկայում է, որ մարտի 1-ի ողբերգությունից չորս տարի անց, չնայած ԵԽԽՎ մակարդակով հայտարարությանը, թե մարտի 1-ի էջը Հայաստանում փակված է, իրականում ներքին շարժառիթները շարունակում են պահպանվել, ինչի վկայությունն էլ արտակարգ դրության մասին օրինագծի հապշտապ քննարկումն է իշխանական մեծամասնության շրջանում:
Միևնույն ժամանակ, ընդդիմադիր Հայ ազգային կոնգրեսն է այսօր քաղաքական սեզոնը բացում, որի նախավարժանքը կարելի է համարել ՀՅԴ և Ժառանգության համատեղ նախաձեռնությունը 100 տոկոս համամասնական ընտրակարգի վերաբերյալ, որին միացել էր նաև Կոնգրեսը: Սակայն, եթե Կոնգրեսը ընդամենը «բեկ-վոկալի» դեր էր կատարում այդ նախաձեռնության ընթացքում, ապա այսօր հանդես է գալու «սոլո համերգով», և ինչպես խոստանում են Կոնգրեսի պատասխանատուները, ներկայացնելու է իր անելիքները առաջիկա նախընտրական շրջանում: Պարզ է, որ Կոնգրեսը չի բացի բոլոր խաղաքարտերը, սակայն, ամենայն հավանականությամբ, ընդհանուր առմամբ պարզ կլինի, թե ինչ հեռանկար է սպասում ընդդիմադիր դաշտին, և արդյոք Հայ ազգային կոնգրեսը տրամադրվա՞ծ է առավել լայն ընդդիմադիր ճակատ ձևավորելուն:
Այդպիսով, այսօր տեղի ունենալիք հանրահավաքը թերևս կամբողջացնի հայաստանյան քաղաքական սեզոնը և բոլոր հիմնական ուժերը փաստացի մտած կլինեն ակտիվ խաղի մեջ: Իհարկե հասարակության համար նշանակալին ոչ թե քաղաքական այդ խաղն է, այլ գարնան գալուստը, հատկապես անցնող ձմեռվա խիստ և տեղումնառատ ֆոնին: Անցնող ձմեռն իսկապես ստիպեց բավական շատ կարոտել գարնան ջերմությունը, և մենք վերջապես դրա շեմին ենք: Ու պետք է հուսալ, որ շեմից այն կողմ մեզ հիասթափություն չի սպասի, և ջերմության մեր հույսերն ու ակնկալիքները կարդարանան թե՛ բառի ֆիզիկական, թե՛ բարոյահոգեբանական իմաստով, և 2012 թվականի գարունն իսկապես կդառնա նոր կյանքի սկիզբ բառի բուն և պատկերավոր իմաստով:
