Երեկ Երևանում հողին հանձնվեց մեծանուն Մաեստրո, մեծ քաղաքացի Օհան Դուրյանի մարմինը: Նրա արվեստի երկրպագուները և քաղաքացիական կեցվածքի զինակիցները, հասարակության հազարավոր անդամներ վերջին հրաժեշտը տվեցին Մաեստրոյին: Նրանց մեջ բացակայում էր Սերժ Սարգսյանը:
Դա իհարկե որևէ մեկի համար զարմանալի չէր: Զարմանալի կլիներ հակառակը` եթե Սերժ Սարգսյանը գար ու հրաժեշտ տար Մաեստրոյին, որը վերջին տարիներին քննադատաբար էր մոտենում Հայաստանում հաստատված վարչակարգին և հանդիսանում էր ազատության համար պայքարի առաջամարտիկ: Եվ հենց այդ հանգամանքն էլ թերևս կանխորոշում էր այն անզարմանալիությունը, որ կար հրաժեշտ տվողների շարքում Սերժ Սարգսյանի բացակայության մեջ: Ու խնդիրը տվյալ պարագայում ամենևին էլ Սերժ Սարգսյանի գալ-չգալը չէ: Խնդիրը այս պարագայում ամենևին անձնավորված չէ:
Բանն այստեղ երևույթն է, դրա խորքը, որ կոչվում է քինախնդրություն, մանրախնդրություն, երբ երկրի նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող մարդը իր հանդեպ քաղաքական կամ քաղաքացիական դիրքորոշումով է չափում և վերաբերվում մարդկանց, առավել ևս մեծանուն մտավորականներին: Այդ պարագայում, Օհան Դուրյանին հրաժեշտ տվողների շարքում Սերժ Սարգսյանի բացակայությունը խոսում է մարդկային այն տեսակի մասին, որ Հայաստանի իշխանության ղեկին է: Այդ տեսակի մեջ իշխողը քենն է, մանրախնդրությունը: Ահա այդ տեսակի պարագայում մեղմ ասած անհասկանալի են դառնում բարեփոխումների, հանդուրժողության, երկխոսության և այլնի մասին դատողությունները, որ նույն այդ տեսակը անում է հրապարակային ելույթների ընթացքում, որոնք փորձում է հռչակել իբր իր քայլերի և գործողությունների շարժառիթ կամ նպատակ:
Քինախնդիր և մանրախնդիր մարդկային տեսակը գենետիկորեն անհամատեղելի է բարեփոխում, հանդուրժողություն, երկխոսություն, բազմակարծություն և այդ կարգի այլ հասկացությունների հետ: Ինչպես կարող է այդ տեսակը իրական և անկեղծ քայլեր կատարել հանուն այդ հասկացությունների, դեպի այդ հասկացությունների արմատավորումը, դեպի իշխանության քարացած կերպարի փոփոխությունը: Սա է ամբողջը, անսպասելին անելու իշխանական կարողությունն էր էականը, որ պահանջվում է Հայաստանում ստեղծված ճահճային մթնոլորտում:
Այդ տեսանկյունից, Սերժ Սարգսյանն այս անգամ լիովին արդարացրեց հասարակության սպասելիքը, բայց դժբախտաբար այս անգամ էլ ոչ այն հարցում, որում այն պետք է արդարացնել:
