Հայաստանի բանակում մահվան հերթական դեպքն է արձանագրվել, որը 2012 թվականի արդեն չորրորդ, թե հինգերորդ դեպքն է, թեև վիճակագրությունն այդ առումով արդեն վաղուց էական չէ: Էական չէ, որովհետև մենք գործ ունենք ոչ թե արդյունաբերական ինչ-որ տվյալների, արտահանման կամ ներմուծման ծավալների կամ էլ մակրոտնտեսական այլ ցուցանիշների հետ, այլ մարդկային կյանքերի հետ:
Հայաստանի բանակը վերածվել է հայ երիտասարդների կյանքը խժռող մի մեքենայի, որի ղեկին կարծես թե մարդ չկա, այլապես բազմաթիվ մահացության դեպքերի ընթացքը ինչ-որ կերպ մինչև հիմա փոխված կլիներ: Սակայն ոչինչ չի փոխվում, և հայկական զինուժը հիշեցնում է մի մեքենա, որի կառավարման ղեկին վարորդ չկա, և որը սրընթաց արագությամբ շարժվում է հասարակությանն ընդառաջ՝ վիճակախաղային պատահականությամբ ընտրելով իր զոհերին:
Միգուցե շատերին կարող է թվալ, թե իրավիճակը չափազանցված ենք նկարագրում, սակայն երբ փորձ անենք ամեն ինչին նայել հենց մարդկային կյանքի պրիզմայով, ապա կտեսնենք, որ խոսքը ոչ միայն չափազանցության մասին չէ, այլ նաև նույնիսկ իրավիճակը փոքր-ինչ մեղմ ներկայացնելու: Սակայն այս ամենի մասին մենք գրում ենք արդեն երկար ժամանակ, գրում են մամուլի այլ միջոցներ, գրում են հասարակական կազմակերպությունների ակտիվիստներ, պայքարում են, ահազանգում են, բարձրաձայնում, իսկ իրավիճակը ըստ էության չի փոխվում: Իշխանությունը կամ լռում է, կամ հակադարձում ընդամենը բանակային տոնակատարություններով, պարգևատրումներով, մեդալներ շնորհելով անձանց, որոնց մի զգալի մասը վաղուց արդեն պետք է աշխատանքից ազատված և բանակից հեռացված լիներ:
Ի՞նչ է բխում այս ամենից: Արդյոք այս ամենից չի՞ բխում, որ Հայաստանում բանակի առողջացման համար հասարակական ակտիվ պայքարում անհրաժեշտ են նոր մոտեցումներ, անհրաժեշտ են թարմ գաղափարներ, անհրաժեշտ է իշխանության ուշադրությունը գրավելու ավելի հզոր հասարակական ալիք: Ի վերջո, մենք ականատես ենք լինում նաև հանրային անտարբերության: Շատերը լսում են մահվան դեպքերի մասին, գլուխը տարուբերում, ցավում կատարվածի համար, սակայն ոչ մի քայլ չեն անում իշխանությանը պահանջատեր ներկայանալու, անհապաղ միջոցառումների, բանակում իրավիճակի փոփոխությանն ուղղված հրամայական քայլերի պահանջատեր լինելու, հանրային բողոքին միանալու համար: Մինչդեռ բանակը նախ և առաջ մերն է, ոչ թե իշխանություններինը:
Բանակը մեր զավակն է, մեր մարմինն է ու հոգին, որովհետև այն կազմավորում են մեր, ոչ թե իշխանավորների զավակները: Հետևաբար մենք բանակի հարցում պետք է պահանջատեր լինենք այնպես, ինչպես ինքներս մեր հարցում՝ անձնապես մեր հարցում, անձնապես մեր զավակի հարցում կլինեինք պահանջատեր: Ըստ երևույթին այսօր անհրաժեշտ է, որ այդ գիտակցումը հասարակության մեջ հնարավորինս լայն տարածում գտնի, որպեսզի իշխանությունն էլ ստիպված լինի փոխել իր վերաբերմունքը մեր բանակի հանդեպ:
