ՀՀԿ և ԲՀԿ հարաբերությունը կարծես թե շարունակում է լարվել, և այդ լարումը կարծես էլ ավելի է խորանում: Հանրապետականը շարունակում է ձերբակալել ԲՀԿ-ական կարկառուն դեմքերին, նաև խրախուսել արտահոսքը այդ կուսակցությունից, իսկ Բարգավաճ Հայաստանն էլ ավելի ու ավելի է հակվում ընդդիմադիր նախաձեռնություններն աջակցելուն: Այլ կերպ ասած, հասունանում է այն պահը, երբ կողմերը կամ պետք է վերջնականապես պայմանավորվեն նոր խաղի կանոնների շուրջ, կամ էլ պարզապես պետք է հայտարարեն իրենց կոալիցիոն և իշխանական ապահարզանի մասին և սկսեն բացահայտ պայքարը միմյանց դեմ:
Ինչպես երևում է ԲՀԿ մարտավարությունից, այս կուսակցությունը չի պատրաստվում ապահարզան տալ առաջինը, այլ ամեն կերպ փորձում է մնալ իշխանության մեջ և գործել այսպես ասած ընդհատակյա ռեժիմով, միավորներ հավաքելով մեկ այս, մեկ այն կոմից, այսինքն մեկ իշխանությունից, մեկ ընդդիմությունից:
Այսինքն, կարծես թե հասունանում է մի իրավիճակ, երբ Բարգավաճ Հայաստանին ապահարզան պետք է տա Հանրապետական կուսակցությունը, դադարեցնելով իշխանության ընդհատակում ԲՀԿ գործունեությունը, ԲՀԿ-ին զրկելով այդ հնարավորությունից: Ընդ որում, այստեղ գլխավորն իհարկե այն է, որ ԲՀԿ ստվերային հրամանատարը կարող է լինել Ռոբերտ Քոչարյանը: Սերժ Սարգսյանն ունի դա կանխելու միայն մեկ ճանապարհ՝ նախաձեռնել կոալիցիայի փլուզում և ապահարզան տալ ԲՀԿ-ին, կուսակցությանը դուրս թողնելով իշխանությունից:
Թվում է, որ այդ կերպ ԲՀԿ-ն կարող է միանալ ընդդիմությանը և մինչ Սերժ Սարգսյանը կհասցնի ոչնչացնել այդ կուսակցության ռեսուրսների հիմնական մասը, կարող է ընդդիմության հետ մեկտեղ զգալի հարված հասցնել Սարգսյանին: Սակայն, իշխանության մեջ մնացող ԲՀԿ-ն ավելի ու ավելի վտանգավոր է դառնում Սարգսյանի համար և ավելի ու ավելի քիչ կառավարելի և վերահսկելի: Ահա դա է, որ Սարգսյանին կարծես թե այլ ելք չի թողնում, քան անձամբ նախաձեռնել ԲՀԿ-ի «արտագաղթ», եթե Բարգավաճն ինքը չի ուզում որևէ կերպ դուրս գալ կոալիցիայից և իշխանությունից: Կանի՞ Սերժ Սարգսյանն այդպիսի քայլ, թե պարզապես էլ ավելի կուժեղացնի ճնշումը Բարգավաճ Հայաստանի վրա, նպատակ հետապնդելով ոչ թե դուրս մղել ԲՀԿ-ին, այլ պարզապես ստիպել, որ կուսակցությունն աշխատի իր օգտին:
Բանն այն է, որ Սարգսյանը միգուցե վստահ էլ չէ, որ առանց Բարգավաճ Հայաստանի կկարողանա դիմագրավել ընդդիմադիր ճնշումներին, իսկ հույսը դնել միայն այն բանի վրա, որ ընդդիմությունը չի միավորվի երբեք և իքս պահին տարաձայնությունները միշտ էլ հնարավոր կլինի խաղարկել, Սերժ Սարգսյանը կարող է և չհամարձակվել և չհամարել ռացիոնալ: Սակայն մի բան կարծես թե ակնհայտ է, որ ինչքան Ծառուկյանը ձգում է, այնքան Սերժ Սարգսյանն է կանգնում որոշում կայացնելու անհապաղ անհրաժեշտության առաջ:
