Անցած տարվա դրական գործընթացներից էին Հայաստանում սոցիալ-տնտեսական լուրջ ցնցումների բացակայությունը, տնտեսական աճի գրանցումը: Դրամը եղել է բավական կայուն, ինչը վկայում է բիզնես-ոլորտի կայունության մասին:
Հայաստանում վիճակը բավական հանգիստ էր` Ռուսաստանի ու Ղազախստանի համեմատ: Այս մասին լրագրողների հետ հանդիպմանն ասաց «Սոցիոմետր» անկախ սոցիոլոգիական կենտրոնի ղեկավար Ահարոն Ադիբեկյանը` անդրադառնալով 2011-ի ներքին և արտաքին քաղաքական զարգացումներին:
Սոցիոլոգը կարևորեց անցած տարում ընդդիմության ու իշխանության երկխոսության փորձը, ինչը դրական ազդեցություն ունեցավ քաղաքական գործընթացների վրա: Կարևոր գործոն էր նաև այն, որ քաղաքական երկխոսությունն ընթացավ պոլիտկոռեկտության սահմաններում:
«1990-ականների համեմատ` պայքարը բավական կոռեկտ էր: Անդրադարձ չկատարվեց «ազգի դավաճան» և այլ մակդիրներին»,- հավելեց նա:
Սոցիոլոգը դրական գործոն համարեց նաև Ղարաբաղի հարցի կարգավորման գործընթացը: «Վստահ ենք, որ հարցը կլուծվի մեր օգտին»,- ասաց նա:
Բացասական գործոնների թվում առաջին տեղում, ըստ Ա. Ադիբեկյանի, արտագաղթն է` հիմնականում հեռանում են տնտեսապես ու սոցիալապես ապահովված մարդիկ, կրճատվում է ծնելիությունը, որի հետևանքով Հայաստանը ՄԱԿ-ի զեկույցի համաձայն` հայտնվել է «մնացող, բայց կրճատվող երկրների թվում»:
«Դարակեսին արդեն Հայաստանում կմնա մեկուկես միլիոն հայ, այն էլ պարզ չէ` հայե՞ր, թե՞ այլազգիներ, քանի որ եզդիների թվաքանակն աճում է»,- նկատեց սոցիոլոգը:
2011թ. «ամենավատ բանը» դպրոցի «բարեփոխումն էր», ինչը բուհերին զրկեց ակնկալվող ուսանողների թվից: «Դա բյուրոկրատական հիմարություն էր»,- նկատեց նա:
Անդրադառնալով ստվերային տնտեսության դեմ պայքարին` նա նշեց, որ դրա դեմ պայքարը խոցելի է դարձնում մանր բիզնեսը: «Ամբողջ աշխարհում փոքր բիզնեսը շատ պաշտպանված է, իսկ մեզանում` հակառակը, այնինչ մանր բիզնեսն աշխարհում ապահովում է աշխատուժի 80 տոկոսը: Ներկայում մեր երկրում մանր բիզնեսով զբաղվողների թիվը մոտ 150 հազար է, պետական ոլորտում զբաղված է մոտ 200 հազար մարդ»,- հավելեց նա` ընդգծելով, որ արտագաղթում են հիմնականում հենց առևտրով զբաղված մարդիկ: «Ընտանիքների 14 տոկոսից մարդիկ են հեռացել, այսինքն` յուրաքանչյուր 7-րդ ընտանիքից»,- հավելեց նա:
Ա. Ադիբեկյանը մտահոգիչ է համարում նաև արտաքին պետական պարտքը, ներդրումային միջավայրի ոչ բարենպաստ լինելը: Օրինակ` Վրաստանը 27-րդ տեղում է բարենպաստ երկրների թվում, իսկ Հայաստանը` 49-րդ:
