Թուրքական Dünya Bülteni կայքի փոխանցմամբ՝ 1974 թվականին Թուրքիայի կողմից Հյուսիսային Կիպրոսի գրավումից հետո, որը թուրքերն անվանում են «Խաղաղության շարժում», Թուրքիայի արտաքին քաղաքականությունում սկսվել է նոր և ծանր ժամանակաշրջան։
Դրա պատճառն այն էր, որ Թուրքիայի այդ քայլը դատապարտել էին ժամանակի խոշորագույն երկրները՝ ԱՄՆ-ն և ԽՍՀՄ-ը։ Ավելին, 1975 թվականին ԱՄՆ-ը բեռնարգելք էր դրել դեպի Թուրքիա զենքի մատակարարումների վրա։ Թուրքիան գտնվում էր արտաքին քաղաքական դաշտում մեկուսացման եզրին։
Եվ ահա այդ ծանր ժամանակաշրջանում Թուրքիային օգնության ձեռք է մեկնում Լիբիայի արդեն նախկին առաջնորդ Մուամար Քադաֆին։ Վերջինս, հակառակ ամերիկյան բեռնարգելքի, Թուրքիային է տրամադրում իր ձեռքի տակ եղած ամերիկյան զենքերը և մեծ քանակությամբ վառելիք՝ նախատեսված ինքնաթիռների համար։
1975 թվականի փետրվարի 5-ին Թուրքիայի արտգործնախարարությունում Լիբիայի վարչապետ Ջալուդը թուրքական կողմի հետ անաղմուկ կնքում է մի նավթային պայմանագիր, որով նախատեսվում էր էժան գներով Թուրքիային 3 միլիոն տոննա նավթի և 200,000 տոննա մազութի մատակարարում։
Դրա հետ մեկտեղ, Քադաֆին նաև ռազմական օգնություն է ցուցաբերել թուրքական կողմին։ Խոսքը մարտական ինքնաթիռների ու հրթիռների մասին է։
