Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակել է «Զրույցներ պետության մասին» տիկտոկյան շարքի երկրորդ մասը: Այդպիսի շարք սկսելու մասին Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց օրեր առաջ, Տավուշ կատարած այցից հետո, Տիկ Տոկում ներկայացնելով առաջին հոլովակը: Դժվար է ասել, թե ինչն է մղել այդ քայլին Նիկոլ Փաշինյանին, դա նախընտրական յուրօրինակ արշավի մեկնա՞րկ է, որտեղ հաշվարկված է աշխատանքը տիկտոկյան շերտի վրա, քանի որ այլեւս դժվար է հիմնվել միայն «ավանդական ընտրազանգվածի» վրա, որն ունի տարիքային բավականին բարձր շեմ, թե՞ կան այլ մոտիվներ:
Գուցե Նիկոլ Փաշինյանին ոգեւորել է ԱՄՆ նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի օրինակը, որը ղեկավարելով ԱՄՆ Մեծ Դեպրեսիայի եւ հետո երկրորդ համաշխարհայինի տարիներին, ամերիկացիների հետ «զրուցում» էր ռադիոյով՝ «Զրույցներ բուխարու շուրջ» խորագրի ներքո: Իհարկե ժամանակները փոխվել ենմ, տեխնոլոգիաները՝ հեղափոխվել, եւ Նիկոլ Փաշինյանը այժմ «զրուցում է Տիկ Տոկի» շուրջ՝ պետության մասին: Այն, որ մեր հանրությունն ունի պետության մասին զրույցի կարիք, կասկածից վեր է: Ամբողջ հարցն այն է սակայն, որ պետության կառավարման ղեկը տնօրինող «էլիտաները» մինչ քաղաքացիների հետ պետության մասին զրուցելը, թերեւս պետք է իրենք իրենց աշխատանքով ստեղծեն պետականազգացողության այնպիսի միջավայր, որը հետո թույլ կտա քաղաքացուն առավել գործնական եւ դյուրին ընկալել պետության մասին զրույցները:
Երբ մարդիկ, որոնք զրուցում են պետության մասին, իրենց վարքագծով, կառավարման իրենց ոճով, էթիկայով, գործողություններով եւ արդյունքներով որեւէ կերպ ոչ միայն չեն նպաստում քաղաքացու մոտ պետության, պետականության զգացման ամրացմանը, պետության հանդեպ վստահության ձեւավորմանը, մնացյալը դառնում է ընդամենը «օփիում ժողովրդի համար», որի դիմաց հանրություններն ու պետությունները սովորաբար վճարում են բավականին թանկ գին:
Ընդ որում, այստեղ հարցը բոլորովին լոկ այն չէ, որ այսօր Հայաստան պետությունը հայտնվել է անվտանգային ահռելի փոսում եւ փնտրում է ելքեր, ընդ որում երբեմն՝ խուճապահար, տարերային փնտրտուքի տպավորությամբ: Անգամ այդպիսի իրավիճակի բացակայության դեպքում, պետական կառավարման տիրույթում բացակայում են պարզապես՝ տարրական կոմպետենտությունը, մասնագիտականության հանդեպ պետական, համակարգային վերաբերմունքը, բացակայում են ոլորտային վերափոխումների կամ ռեֆորմների հաջողված եւ ամբողջական, կայուն օրինակները: Պետության մաասին «զրուցելուց» առաջ՝ պետք է «աշխատել պետության» մասին: Այդ պարագայում նույնիսկ զրույցները կարող են դառնալ միանգամայն ավելորդ:
