Տարեվերջին հարեւան Վրաստանում տեղի ունեցավ իրադարձություն, որը ուշադրությունից ամբողջապես դուրս էր հայաստանյան մեդիա-փորձագիտական շրջանակում: Մինչդեռ, հարեւան երկրում տեղի ունեցածը կամ ունեցողը, կամ՝ սպասվելիքը, թերեւս չի սահմանափակվում լոկ ներվրացակկան նշանակությամբ, թեեւ իր այսպես ասած բնույթով այդպիսին է: Վրաստանում կառավարող՝ Վրացական երազանք ուժի հիմնադիր, վրաց միլիարդատեր Բիձինա Իվանիշվիլին, որ երեք տարի առաջ հայտարարել էր քաղաքականությունից հեռանալու մասին, տարեվերջին հայտարարել է, որ վերադառնում է հրապարակային ակտիվ քաղաքականություն՝ Վրացական երազանքի պատվավոր նախագահի կարգավիճակով:
Ինչ խոսք, քչերն էին կասկածում, որ 2020 թվականին քաղաքականությունից հեռանալու մասին հայտարարած Իվանիշվիլին պահպանում է ստվերային կառավարումը: Բայց, իշխանությունը այնպիսի օրգանիզմ է, որը թերեւս բացառում է երկարատեւ ստվերային ազդեցություն՝ առանց անմիջական կարգավիճակի: Իվանիշվիլին թերեւս հայտարարում է հրապարակային քաղաքականություն վերադարձի մասին, որովհետեւ կա ստվերային մակարդակում իրադարձությունների թելը բաց թողնելու ռիսկ, երբ կանցնի այլեւս այսպես ասած անշրջելիության կետը: Իսկ 2024 թվականը Վրաստանի համար խորհրդարանի ընտրության տարի է: Ընտրությունը խոստանում է լինել բարդ, քանի որ բավականին բարդ է միջազգային իրադրությունը, որում Վրաստանի համար դիմակայությունը թերեւս նոր է միայն թափ հավաքելու:
Ընդ որում, այդ իմաստով Վրաստանի նշանակությունը այսպես ասած երկակի է՝ մի կողմից կովկասյան ռեգիոն, մյուս կողմից ռազմավարական մեծ նշանակություն ունեցող սեւծովյան ավազան: Կասկածից վեր է, որ Վրաստանի խորհրդարանի ընտրությունը վերածվելու է Վրաստանի հանդեպ աշխարհաքաղաքական ազդեցության համար պայքարի կուլմինացիայի: Իվանիշվիլիի վերադարձը խոսում է հենց այդ մասին: Վրացական երազանքի հիմնադիրը, Վրաստանի փաստացի կառավարիչը վերստին ստանձնում է իրավիճակի համար հրապարակային, եւ առաջիկայում թերեւս դե յուրե պատասխանատվություն՝ հաշվի առնելով առկա բարդ աշխարհաքաղաքական մարտահրավերները: Ասել, որ դրանք էապես առնչվում են նաեւ Հայաստանին՝ հաշվի առնելով դրանց ռեգիոնալ նշանակությունը՝ այս կամ այն ելքի կամ միտման պարագայում, թերեւս ավելորդ է: Ըստ այդմ ավելորդ է թերեւս ասել, որ Հայաստանի համար կարեւոր է դառնում Իվանիշվիլու հետ անմիջական կոմունիկացիան:
