Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը Ուզբեկստանում վերստին հայտարարել է Ադրբեջանի հանդեպ Հայաստանի «պարտավորությունների» մասին, խոսելով Նախիջեւանի եւ Ադրբեջանի արեւմտյան շրջանների տրանսպորտային կապի թեմայով: «Ղարաբաղի օկուպացիայի ավարտով մենք տեսնում ենք, որ քայլ առ քայլ մոտենում ենք տարածաշրջանում կայուն խաղաղությանը։ Հայաստանի պարտավորությունները Ադրբեջանի հանդեպ կդյուրացնեն այս գործընթացը։ Չափազանց կարևոր է մոտ ապագայում իրականացնել տրանսպորտային գծեր, որոնք կմիացնեն Ադրբեջանի արևմտյան շրջանները և Նախիջևանը», հայտարարել է Էրդողանը, ելույթ ունենալով Տաշքենդում անցկացվող Տնտեսական գործակցության կազմակերպության Վեհաժողովում:
Էրդողանը Հայաստանի «պարտավորությունների» մասին հայտարարել էր նաեւ օրեր առաջ Աստանայում՝ Թյուրքալեզու պետությունների կազմակերպության Վեհաժողովի ժամանակ: Նա Տաշքենդում հայտարարել է, որ թյուրքալեզու պետությունները պետք է այդ հարցում կանգնած լինեն Ադրբեջանի կողքին: Էրդողանի այս հայտարարությունները վկայում են այն, ինչի մասին խոսեցի դեռեւս շաբաթներ առաջ նրա այն հայտարարությունից հետո, թե՝ եթե Հայաստանը չտա ճանապարհ, ապա իրենք կկապվեն Իրանի տարածքով: Հայաստանում դա ընկալվեց այսպես կոչված «զանգեզուրյան միջանցքից» Թուրքիայի հրաժարում:
Գործնականում սակայն, ինչպես նշել եմ, կրկնեմ՝ Թուրքիայի համար այդ «միջանցք» կոչվածը թյուրքական աշխարհի կազմակերպման եւ առաջնորդության ռազմավարական նպատակի մաս է, ու հատկանշական է, որ Էրդողանը Տաշքենդում հայտարարում է, որ թյուրքական պետությունները պետք է լինեն այդ հարցում Ադրբեջանի կողքին: Ադրբեջանն այս դեպքում այսպես ասած պատրվակն է, այլ ոչ բուն շահառուն կամ սուբյեկտը: Բուն շահառուն Թուրքիան է՝ իր աշխարհաքաղաքական ռազմավարությամբ: Իսկ Էրդողանի հայտարարության բուն հասցեատերերը աշխարհաքաղաքականության մյուս առանցքային խաղացողներն են, Մոսկվայից Թեհրան եւ Վաշինգտոնից Պեկին: Ո՞ր մայրաքաղաքից ի՞նչ արձագանք կստանա Էրդողանը: Կասկածից վեր է, որ նա Հայաստանի «պարտավորությունների» թեման աշխուժացնում է մերձավորարեւելյան իրադարձությունների՝ Իսրայել-Գազա պատերազմի եւ դրա շուրջ ծավալվող աշխարհաքաղաքական զարգացումների ֆոնին, որտեղ Թուրքիան առանցքային դերակատարներից մեկն է: Կովկասի հարցն Անկարան ակնհայտորեն դնում է մերձավորարեւելյան զարգացումների սեղանին:
