Հայաստանի վարչապետի աշխատակազմը հայտնում է, որ սեպտեմբերի 9-ի առավոտյան Փաշինյան-Մակրոն եւ Փաշինյան-Շոլց հեռախոսազրույցներից հետո, Նիկոլ Փաշինյանը հեռախոսազրույցներ է ունեցել նաև Իրանի նախագահ Իբրահիմ Ռեյիսիի և ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինքենի հետ: Նիկոլ Փաշինյանը երկու հեռախոսազրույցներում էլ քննարկել է Արցախում հումանիտար ծանր իրավիճակը, ինչպես նաև սահմանային լարվածության աճն ու ադրբեջանական կուտակումներից բխող ապակայունացման վտանգը: Նիկոլ Փաշինյանը թե Իբրահիմ Ռայիսիի, թե Էնթոնի Բլինքենի հետ հեռախոսազրույցներում խոսել է ապակայունացում թույլ չտալու անհրաժեշտոության մասին, երկու զրուցակիցներին էլ հայտնելով այդ նպատակով Ադրբեջանի նախագահի հետ «հրատապ քննարկումներ» ունենալու պատրաստակամության մասին: Հրատապ քննարկումների պատրաստակամության մասին Նիկոլ Փաշինյանը հայտնել էր նաեւ Մակրոնին և Շոլցին: Նախ, Էնթոնի Բլինքենը, որ երեք օր առաջ հեռախոսազրույց էր ունեցել Իլհամ Ալիեւի հետ, փաստորեն երեք օր անց խոսում է նաեւ Նիկոլ Փաշինյանի հետ:
Իհարկե, այստեղ հետաքրքիր է, թե արդյո՞ք Բլինքենն է զանգ նախաձեռնողը, թե՞ Նիկոլ Փաշինյանը, որը սեպտեմբերի 9-ին փաստորեն խոսել է արդեն իսկ միանգամից չորս առանցքային պետության առաջնորդների հետ, եթե նկատի առնենք իհարկե, որ Կովկասի հարցերում ԱՄՆ զբաղվածության բարձրագույն մակարդակն առայժմ պետքարտուղարն է: Այդպիսով, արդեն իսկ չորս հեռախոսազրույցը թույլ է տալիս մտածել այն մասին, որ դրանց նախաձեռնությունը Երեւանից է և Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է հնարավորինս արագ ստանալ «հրատապ քննարկումների» կազմակերպման նախաձեռնություն, այդ կերպ Հայաստանի սահմանների հանդեպ ագրեսիա թույլ չտալու համար: Հատկանշական է, որ Նիկոլ Փաշինյանը այդ պատրաստակամությամբ դե ֆակտո դիմում է թե Ֆրանսիային ու Գերմանիային, թե Նահանգներին, թե Իրանին:
Սա նշանակում է, որ չկա՞ այդպիսի քննարկում կազմկերպելու կոնկրետ պատրաստակամություն ունեցող կողմ և Նիկոլ Փաշինյանը դիմում է բոլորի՞ն, որևէ կողմից դրական արձագանք ստանալու և այդ կերպ իրավիճակի կառավարելիությունը ապահովելու համար, թե՞ Հայաստանի վարչապետի հեռախոսազանգերն ինքնին որոշակի առարկայական քննարկումներ են, յուրօրինակ «հրատապ քննարկումներ» ռեգիոնալ իրողություններով եւ հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտով հետաքրքրված, շահեր ունեցող խոշոր դերակատարների հետ, նրանց հետ քննարկելով կոնկրետ բովանդակություն պարունակող հարցեր, այսպես ասած ընդհանուր ընդունելիություն ստանալու և ըստ այդմ որեւէ քայլ կատարելու համար, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ խոշոր դերակատարների շահերն ու հետաքրքրությունները զգալիորեն իրարամերժ են:
