Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության հուլիսի 13-ի նիստում անդրադարձել է Ադրբեջանի այսպես կոչված բնապահպանական ՀԿ-ների «բարձրացրած» հարցին, որով նրանք օրեր առաջ նամակ էին հղել Հայաստանի վարչապետին՝ հանքարդյունաբերության դեմ, Հայաստանին կոչ անելով փակել հանքերը, որոնք ըստ նրանց իբր թե վնասում են ռեգիոնալ բնությանը: Ադրբեջանի հատուկ նշանակության «բնապահպանները» արդեն վաղուց հայտնի գործիք են, որով պաշտոնական Բաքուն վարում է իր ագրեսիայի քաղաքականության գծերից մեկը:
Այդուհանդերձ, հենց դրանից ելնելով արձանագրեցի, որ ադրբեջանական «բնապահպանների» նամակը պետք է արժանացնել լուրջ ուշադրության և լրջորեն կառուցել դրա հակազդման ծրագիրը, քանի որ այդ նամակը ըստ էության այլ բան չէ, քան Հայաստանի հանդեպ նկրտումների ևս մի հարթություն, որի մեկնարկը տրվում է պարզապես դրանով: Այդ առնչությամբ, Հայաստանի վարչապետի գնահատականը, որ Ադրբեջանը բարձրաձայնում է հանքերի մասին, որոնք գոյություն չունեն՝ և ներկայացնում մտացածին հանգամանքներ, ինքնին չի կարող լինել Հայաստանի բավարար արձագանք: Ինչ խոսք, Հայաստանի արձագանքը չի կարող ամբողջապես ներկայացվել հրապարակայնորեն, քանի որ մարտահրավերը պահանջում է բավականին տարողունակ, խորքային ու երկարաժամկետ պլանավորմամբ մարտավարական գծի մշակում, այսպես ասած «թղթապանակի» կազմում, որն իր հերթին պետք է պարունակի այն խնդիրների արձանագրումը, որ կարող են առաջացնել Ադրբեջանի «հանքարդյունաբերական հավակնությունները»՝44-օրյա պատերազմից հետո նրա վերահսկողության տակ անցած տարածքներում:
Հայտնի է, որ Ադրբեջանն այդ տարածքներում ունի հանքարդյունաբերական ծրագրեր և դրանք դիտարկում է նաև ռազմա-քաղաքական կապերի ձևավորման, շահերի խաչաձևման և այդ կերպ իր քաղաքականության միջազգային աջակցության խորացման միջոց: Ավելին, Հայաստանի հանդեպ «բնապահպանական» նկրտումների մեկնարկը անկասկած պայմանավորված է նաև այդ ծրագրերով: Այդպիսով, Ադրբեջանի նկրտումը անկասկած քաղաքական ծրագիր է, որի առնչությամբ պետք է նկատի ունենալ այն, որ Լաչինի միջանցքի արգելափակման ադրբեջանական գործողություններն ու «փաստարկները» մեղմ ասած չեն եղել առավել հիմնավոր և ծանրակշիռ, բայց դրանք ցավոոք սրտի «աշխատել» են, ու «աշխատում» են առ այսօր, ստեղծելով Հայաստանի ու Արցախի շուրջ նոր իրավիճակ: Հետևաբար, խնդրին թերևս պետք է մոտենալ իրապես ծանրակշիռ «թղթապանակով», չապավինելով լոկ հրապարակային գնահատականներին, որքան էլ դրանք իսկապես արտացոլում են Բաքվից եկած նամակի մտացածին բովանդակությունը: Քաղաքականությունը, այն էլ միջազգային, դժբախտաբար չունի ըստ ձևավորվող տնտեսա-քաղաքական շահերի որևէ մտացածին բան «մարսելու» խնդիր:
