Նախագահի աշխատակազմի արդեն նախկին ղեկավար Կարեն Կարապետյանի պաշտոնանկությունն անկասկած բավական լուրջ վերադասավորումներ է խոստանում ներիշխանական համակարգում: Կարապետյանի պաշտոնանկությունից անմիջապես հետո առաջնային հարցը, որ տրվում էր փորձագիտական և մեդիա շրջանակներում, դա այն է, թե արդյո՞ք Կարապետյանին ազատում են վարչապետ նշանակելու համար:
Որ Հայաստանում հասունացել է վարչապետի փոփոխության հարց, վկայում է առկա սոցիալ-տնտեսական վիճակն ու կառավարության ոչ ադեկվատությունը այդ վիճակին: Սակայն մյուս կողմից Սերժ Սարգսյանը մինչ այժմ որևէ կերպ ցույց չի տվել, որ դժգոհ է Տիգրան Սարգսյանի վարչապետությունից: Բայց, եթե ցույց չի տվել, դա արագորեն կարող է ցույց տալ: Կամ, որևէ մեկը նրան չի մեղադրի, եթե հանկարծ պաշտոնանկ անի Տիգրան Սարգսյանին: Բայց, Սերժ Սարգսյանին հաստատ կկշտամբեն, եթե Սարգսյանի փոխարեն նա վարչապետ նշանակի Կարապետյանին: Դա ուղղակիորեն նշանակելու է, որ Հայաստանի տնտեսությունը հանձնվում է ռուսաստանցի գործարար Սամվել Կարապետյանին, ում ֆինանսատնտեսական կշռի շնորհիվ է, որ Կարապետյանը Հայաստանի իշխանական համակարգում հասել է ազդեցիկության որոշակի աստիճանի: Մինչդեռ, ձեռք բերելով այդպիսի աստիճան` Կարեն Կարապետյանը միաժամանակ ձեռք է բերել նաև կլանա-օլիգարխիկ համակարգի կարկառուն գործչի համբավ, հատկապես իր հակահասարակական իմիջով, երբ ասենք կարող է սովորական բանվորին համարել «համբալ», այն դեպքում, երբ մարդը իր օրինական աշխատավարձն է պահանջում իշխանությունից: Ինչպե՞ս կարող է պահանջատեր քաղաքացուն համբալ որակող անձնավորությունը նշանակվել կառավարության ղեկավար:
Հայաստանին պետք է նոր կառավարություն, բայց պետք է նոր որակի, նոր մտածողության տեր կառավարություն, որն իհարկե այդ մասին ոչ թե կխոսի, ի դեմս վարչապետական դասախոսությունների, այլ իրապես կգործի նոր որակով և մտածողությամբ, որի առանցքում կլինի հարգանքը Հայաստանի քաղաքացու հանդեպ: Կարեն Կարապետյանի պարագայում է, որ այդ իրողությունը պարզապես չի կարող գոյություն ունենալ: Մյուս կողմից, ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանը հայտնվել է մի իրավիճակում, երբ մի կողմից անկարող է պահել իշխանության ներկայիս դասավորությունը, քանի որ դա կարող է ուղղակի համակարգում գերլարում առաջացնել միաժամանակ մի քանի բևեռների շահերի բախման պարագայում, իսկ մյուս կողմից էլ չի կարող լուրջ վերադասավորումներ անել, քանի որ դա էլ կարող է հանգեցնել ներիշխանական լուրջ ճգնաժամի և հակադրության սրման:
Այդ իմաստով, թերևս հավանական է, որ Կարեն Կարապետյանը պաշտոնանկությունից հետո որոշակի ժամանակահատված կմնա այսպես ասած ստվերում, մինչ Սերժ Սարգսյանը կհանդարտեցնի նրա պաշտոնանկությամբ մտահոգ համակարգին և կտա որոշակի անվտանգության երաշխիքներ: Ի վերջո չի բացառվում նաև, որ մենք ընդամենը գործ ունենք հերթական նախընտրական քարոզչական հնարքի հետ, որ բանեցնում է Սերժ Սարգսյանն աղմկոտ վերադասավորումներով հանրության ուշադրությունը շեղելու համար, առավել ևս, որ շատ հաճախ Հայաստանում ամեն ինչ կանխոշորում են ոչ թե պետական գործառույթները, այլ ստվերային պայմանավորվածությունները: Եվ այդ առումով առավել հետաքրքրական է, թե Կարապետյանի մասով ինչ ստվերային պայմանավորվածություններ, կամ պայմանավորվածության ինչ խախտումներ են եղել իշխանական համակարգում:
