Ֆրանսիայի արտգործնախարարի Հայաստան այցի թերևս ամենանշանակալի հանրային հայտարարությունը կամ նորությունն այն էր, որ Փարիզը Հայաստանում իր դիվանագիտական ներկայացուցչությունում հիմնում է ռազմական կցորդի ինստիտուտը: Իհարկե, խոշոր հաշվով սա էլ ամբողջապես նորություն չէր, քանի որ տարբեր խորհրդապահական խողովակների միջոցով այդօրինակ մտադրության մասին տեղեկությունները ունեին որոշակի հանրայնացում: Անկախ ամեն ինչից, սա իհարկե ուշադրության արժանի ազդակ է, որը անկասկած ունի ռեգիոնալ ընդգրկում: Չի կարող չունենալ, քանի որ հայ-ֆրանսիական շատ, թե քիչ հագեցած պաշտպանական գործակցության համար անհրաժեշտ է լոգիստիկա:
Իսկ դա ապահովում է երկու սուբյեկտ՝ Վրաստան և Իրան: Հետևաբար, Հայաստանի ուղղությամբ իր պաշտպանական ուշադրությունը մեծացնելու հանգամանքը խորհրդանշականից գործնականի վերածելու համար Ֆրանսիան պետք է կարողանա համարժեք աշխատանք կատարել Վրաստանի և Իրանի հետ: Ինչու՞ ոչ նրանցից լոկ մեկի: Որովհետև, նախ, ժամանակակից հարաբերություններում մեկը վաղուց դարձել է խիստ հեղհեղուկ հանգամանք, և դրանից բացի, եթե դիտարկենք մեկի պարագան, ապա այստեղ բնականաբար առանցքային կդիտվի Վրաստանը՝ զուտ աշխարհագրական իմաստով, սակայն Թբիլիսին քաղաքական և աշխարհաքաղաքական կշռի իմաստով գտնվում է մի շարք այլ ազդեցությունների ներքո, հետևաբար ենթադրվում է առավել բարդ աշխատանք և այսպես ասած հուսալիության առավել բարդ աստիճան:
Այդ իմաստով, որքան էլ չհնչի տարօրինակ, Ֆրանսիայի գործողությունը կամ մտադրությունը ենթադրելու է էական աշխատանք Իրանի հետ: Եվ այդ համատեքստում, Ֆրանսիայի արտգործնախարար Կոլոնայի թե Հայաստան այցն ու այդ ընթացքում այցելությունը Ջերմուկ, թե Հայաստանում դեսպանատանը պաշտպանական սեգմենտի ձևավորման մտադրության պաշտոնական բարձրաձայնումը ուշադրության է արժանի Հայաստան այցն նախորդած շաբաթների ընթացքում նույն Կատրին Կոլոնայի և Իրանի արտգործնախարարի հանդիպման ֆոնին, ու թերևս դիտարկելի է դրա հետագծում: Իսկ հանդիպումը տեղի ունեցավ Չինաստանում՝ ապրիլի սկզբին, ուր պաշտոնական այց էր կատարել Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնը: Այդ այցի ընթացքում էլ Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարը հանդիպեց այդ ժամանակ Չինաստանում գտնվող Իրանի արտգործնախարարի հետ: Կասկածից վեր է, որ հանդիպման հարցում իր որոշակի դերն ունեցել է նաև Պեկինը:
Կովկասում իր շահերի պաշտպանության պատրաստակամությունը հավաստանշող Փարիզը այդ կերպ թերևս նաև արձանագրում է իր պատրաստակամության առարկայականությունը ավելի լայն համատեքստում, նվազագույնը Իրանի հետ, հաշվի առնելով այն ընդհանուր հետաքրքրություններն ու մոտեցումները, որ կա Կովկասի սահմանների անփոփոխելիության հարցում, որի առանցքում բնականաբար Սյունիքի հանգամանքն է: Եվրոպայի առաջատարության կարգավիճակը պահպանելու ռազմավարական խնդիր հետապնդող Ֆրանսիայի համար այդ հանգամանքը ունի էքզիստենցիալ նշանակություն, քանի որ Կովկասում այդ առնչությամբ ստատուս-քվոյի որևէ փոփոխություն իր շղթայական ազդեցության վերջնականապես փլուզելու է եվրոպական անվտանգության այն պատկերացումները, որ ունի և բարձրաձայնում է Փարիզը:
