Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, ըստ ադրբեջանական աղբյուրների, առաջիկայում գեներալների մասնակցությամբ հատուկ խորհրդակցություն է անցկացնելու, որպեսզի քննարկի բանակում տիրող խայտառակ իրավիճակը: Լավ է, որ ադրբեջանական բանակում խայտառակ իրավիճակ է, ու թերևս վատ չէր լինի, եթե այն բավական երկար տևեր: Բայց բանն այն է, որ հայկական բանակում իրավիճակը, մեղմ ասած, շատ քիչ բանով է տարբերվում ադրբեջանական բանակի իրավիճակից:
Ավելորդ օրինակների ու հիշեցումների կարիք, որոնք վերջին տարվա ընթացքում ուղղակի ցնցեցին հայ հասարակությանը, երևի թե չկա: Իսկ կա՞ արդյոք կարիք, որ բանակի խնդիրների վերաբերյալ մի հատուկ խորհրդակցություն էլ Հայաստանում տեղի ունենա` նախագահի նախաձեռնությամբ: Խորհրդակցությունները սովորաբար ոչինչ չեն տալիս՝ բացի ավելորդ քարոզչական ֆոնից: Եվ այդ իմաստով, իհարկե, առաջին մտայնությունն այն է, որ խորհրդակցությունների փոխարեն ավելի լավ է իրապես զբաղվել բանակի իրավիճակը կարգի բերելու, բանակի բարեփոխման գործով:
Բայց մյուս կողմից ակնհայտ է, որ կա գերագույն գլխավոր հրամանատարի ուշադրության կարիքը, որի առումով պետք է հանրությանն ինչ որ կերպ մեսիջ հղել, որ քաղաքացիները տեսնեն Սերժ Սարգսյանի մտահոգությունը: Վերջին անգամ բանակի իրավիճակի առիթով, մտահոգության փոխարեն, Սերժ Սարգսյանը այլ մեսիջ հղեց, որի արդյունքում քաղաքացիները տեսան ոչ թե նրա մտահոգությունը բանակի վիճակով, այլ նրա զզվանքը բանակի վիճակով մտահոգվողներից: Մի՞թե դրանից հետո զարմանալի է, որ բանակում աղմկոտ, հանդուգն, ցինիկ սպանություններն ու դրանց հանդեպ հրամկազմի արձագանքները շարունակվում են:
Իհարկե ոչ, որովհետև դրանք ընդհատելու համար հարկավոր է, որ գերագույն գլխավոր հրամանատարը զզվի այդ սպանությունները կատարողներից ու դրանք թաքցնողներից, ոչ թե դրա մասին ահազանգողներից: Մեր բանական իրավունք չունի լինել այնպիսին, թեկուզ մոտավոր, ինչպիսին ադրբեջանական բանակն է: Մեր բանակը պետք է ադրբեջանական բանակին հաղթի հենց կարգապահությամբ, որ առկա է խաղաղ պայմաններում: Մեր բանակի ոչ միայն մարտունակության, այլ նաև կարգապահության, զինվորների իրավունքների պաշտպանության մակարդակի, զինվոր-սպա հարաբերության օրինակելիության համբավը նաև պետք է Ադրբեջանին զերծ պահի ավելորդ արկածախնդրությունից, ինչ-որ բաներ սանձազերծելու մտադրություններից՝ հասկանալով, որ արդիական արժեհամակարգով հարաբերվող բանակի հանդեպ ցանկացած ոտնձգության փորձ դատապարտված է լինելու խայտառակ ձախողման:
Սակայն Հայաստանում հանրությունը չի ստանում մեսիջներ, որոնք համոզիչ ցույց կտան, թե ինչպես է գերագույն գլխավոր հրամանատարը կարևորում այդ խնդիրը թե՛ ազգային անվտանգության, թե՛ մարդու իրավունքի պաշտպանության և հայ երիտասարդներից յուրաքանչյուրի կյանքի գնահատման առումով: Մինչդեռ այդպիսի մեսիջներ ստանալու պարագայում, որոնք, իհարկե, կլինեն համոզիչ և առարկայական, ոչ թե քարոզչական, հանրությունը պատրաստ կլինի այդ հարցում սատարել գերագույն գլխավոր հրամանատարին և աջակցել նրան բանակի արմատական ռեֆորմների հարցում: Իսկ եթե այդ հարցում հասարակության աջակցությունը լինի, ապա ռեֆորմները ամենևին էլ խոցելի չեն դարձնի մեր բանակը և չեն ենթարկի այն ադրբեջանական ավանտյուրաների ռիսկին:
