Նախօրեին Հանրային հեռուստաընկերության հյուրն էր Հայաստանի նախկին արտգործնախարար Զոհրաբ Մնացականյանը, որը հրաժարական ներկայացրեց 44-օրյա պատերազմից հետո: Զոհրաբ Մնացականյանն անդրադառնում էր Լաչինի միջանցքի, Արցախի խնդրի, հայ-ադրբեջանական հակամարտության շուրջ ստեղծված վիճակին, խոսում անելիքների, աշխատանքի ուղղությունների մասին: Նախ իհարկե միարժեք ողջունելի է, որ փորձառու դիվանագետն ու նաև նախկին նախարարը պատրաստ է արտահայտվել Հայաստանի ու Արցախի համար բախտորոշ հարցերի առնչությամբ, այդ կերպ լինելով օգտակար: Եվ, եթե նախկին նախարարը մոտ երկամյա գրեթե լռությունից հետո պատրաստակամ է արտահայտել սեփական գնահատականն ու մոտեցումները հանրային մեծ լսարանի առաջ, դա նշանակում է նաև, որ նա պատրաստակամ է ծառայեցնել իր փորձն ու գիտելիքը նաև այլ խողովակներով ու մեխանիզմներով: Ավելին, այստեղ թերևս պետք է ակնկալել ավելի մեծ օգտակարություն հենց այդ հարթության վրա, որովհետև, հասկանալիորեն թերևս ամեն ինչ չէ, որ հնարավոր է ներկայացնել մեծ լսարանի առաջ, որը չունի սահման և հասանելի է նաև նրանց, ովքեր թերևս ամեն ինչ չէ, որ պետք է լսեն: Գուցե այդ թվում են նաև պատասխանները հարցերի, որոնք կարող են ուղղված լինել նախկին արտգործնախարարին և առնչվել 44-օրյա պատերազմին, դրա ընթացքին, նախորդող ժամանակաշրջանին:
Կասկածից վեր է, որ այսօր տեղի ունեցող զարգացումները էականորեն շաղկապված են այդ ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած իրադարձություններին, 44-օրյա պատերազմից առաջ եղած բանակցային գործընթացին, պատերազմի օրերին Մոսկվայի, Փարիզի, Վաշինգտոնի երեք տարբեր նախաձեռնություններին, որոնց ընթացքում հայտարարվում էր իբրև թե հրադադարի մասին, սակայն չէր պահպանվում: Հոկտեմբերի 9-ին ի՞նչ էին 11 ժամ բանակցում Զոհրաբ Մնացականյանը, Բայրամովն ու Լավրովը Մոսկվայում, զուգահեռ իրենց երկրների ղեկավարների հետ հաղորդակցությամբ, ինչի՞ հասան, երբ համարեցին, որ հնարավոր է հայտարարել հրադադարի մասին, ու ի՞նչ տեղի ունեցավ, ինչպե՞ս խախտվեց հրադադարը: Կունենա՞ Հայաստանի հանրությունն այդ հարցերի մանրամասն պատասխաններ ինչ որ մի օր, թե՞ ոչ, իսկապես մեծ անորոշություն է:
Հնարավոր է, որ պատասխանները գան այն ժամանակ, երբ մեծ հաշվով այլևս չունենան գործնական որևէ նշանակություն և լինեն պարզապես հետաքրքրական ուսումնական նյութ: Այսօր իհարկե շատ կարևոր է, թե առկա իրողություններում գործնական ինչ աջակցություն կարող է ունենալ Հայաստանի նախկին արտգործնախարարի պատրաստակամությունը, որտե՞ղ նա կարող է լինել օգտակար և համալրել Հայաստանին ու արցախին այդքան անհրաժեշտ դիվանագիտական-քաղաքական ռեսուրսը: Այսօր մոբիլիզացիայի ժամանակն է, ու ինչպես ռազմական մոբիլիզացիան, դիվանագիտականն էլ պետք է լինի վերքաղաքական, վերկուսակցական, վերանձնական սկզբունքով:
