Հոգեբան Արշակ Գասպարյանը մեզ հետ զրույցում անդրադառնալով հանցագործությունների աճի հոգեբանական կողմին՝ նշեց, որ յուրաքանչյուր տեսական վերլուծություն վկայում է, որ բոլոր ճգնաժամերի ժամանակ, այդ թվում՝ տնտեսական, քաղաքական և այլն, առհասարակ աճում են հանցագործությունները: Հիշեցնենք, որ 2011 թ.-ի առաջին կիսամյակի ընթացքում արձանագրվել են 8465 հանցագործությունների դեպքեր, դրանք աճել են 573-ով կամ 7,3%-ով: Հանցագործությունների դեպքերի ընդհանուր աճին հակառակ, 114 դեպքով կամ 6,8%-ով նվազել են մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունները (1681-1567)` կազմելով ընդհանուր դեպքերի 18,5%-ը` նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի` 21,3%-ի դիմաց:
Նվազել են դիտավորությամբ առողջությանը վնաս հասցնելու (645-629), այդ թվում` դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս հասցնելու դեպքերը (98-92), սեռական անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցագործությունների (54-42), այդ թվում` բռնաբարության և բռնաբարության փորձի դեպքերը (16-5): Աճ է արձանագրվել սպանության (21-28), սպանության փորձի (9-20) դեպքերով:
«Հոգեբանական տեսակետից կյանքի և անձի դեմ ուղղված հանցագործությունները շատ ավելի խոսում են դժվարին իրավիճակներում անձանց կողմնորոշման դժվարությունների մասին: Ասել է թե՝ իրավիճակներ, երբ ուղղակիորեն լարված է ամբողջ մթնոլորտը, լարված է մարդը:
Կոնկրետ իրավիճակներում, երբ անհրաժեշտ է այլընտրանքային լուծումներ գտնել, և անձը այդ լուծումներին չի գնում՝ նյարդային պոռթկումը նպաստում է արարք կատարելուն, որն ըստ էության քրեական օրենսգրքով սահմանված է որպես հանցագործություն: Այդ արարքը ենթադրում է դիմացինի ոչնչացում, դիմացինի մեջ տեսնել սեփական խնդիրը և դիմացինի ոչնչացմամբ լուծել սեփական խնդիրը: Սա շատ հոգեբանական, միգուցե նաև հոգեվերլուծական վերլուծություն է պահանջում, բայց դրա մեջ կա նաև որոշակի էթնիկ պարունակություն, որովհետև առհասարակ ՀՀ-ում առ այսօր միշտ էլ մեծ թիվ են կազմել կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները: Այդ թվում՝ մարմնական վնասվածքներից մինչև սպանություն»,- մանրամասնեց հոգեբանը:
Մեր այն դիտարկմանը, թե սպանության և անձի դեմ ուղղված հանցագործությունների աճը արդյո՞ք պայմանավորված չէ նաև անպատժելիության մթնոլորտով՝ պատասխանեց, որ առհասարակ հանցագործությունների աճը պայմանավորված է պատժի անխուսափելիության վատ կամ բացարձակ չկիրառումից: «Բացի այդ, կանխարգելիչ աշխատանքներն են բացակայում Հայաստանում: Ասել է թե՝ կատարվում է արարք, դրան կա իրավական որակում և կա ազատազրկում կամ հասարակությունից այս կամ այն կերպ մեկուսացման տարբերակ: Այնինչ նախականխիչ և կանխարգելիչ միջոցառումներ, այդ թվում երիտասարդության, դպրոցականների շրջանում քարոզչական աշխատանքներ, կրթության կարևորում, մշակութային արվեստի ինչ-որ ճյուղերի կարևորում չի իրականացվում: Սա համակարգային մոտեցում է, սակայն այս աշխատանքների բացակայության արդյունքում ուղղակիորեն չի կարող աճել հանցագործությունների և հանցագործ անձանց թիվն ու տոկոսը: Այդ թվում հանցագործությունների որակական առումով փոփոխությունը: Այսօր, բացի մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունները, շատ է նաև գողությունը և թմրամիջոցների օգտագործումը, որը նույնպես սոցիալական խնդիրների համախումբ է՝ սովորական կենսական պահանջմունքների բավարարումից մինչև սեփական խնդիրները մոռացության տալու պատրանք, այդ թվում՝ ալկոհոլի կամ թմրամիջոցի օգտագործում»:
