Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
Ռուսաստանը չի մասնակցի փետրվարի 18-20-ը Մյունխենում տեղի ունենալիք համաշխարհային անվտանգության ամենամյա համաժողովին, որն այլ կերպ հնարավոր է բնորոշել նաև որպես անվտանգության ոլորտի «Դավոս»: Ի դեպ, հատկանշական է այն, որ «Դավոսի» տնտեսական ամենամյա համաժողովը, որ միջազգային խոշորագույն իրադարձություն է, հետաձգվեց կորոնավիրուսի համաճարակի պատճառով և ավանդաբար հունվարին տեղի ունեցող համաժողովը կկայանա մայիսին: Սա հատկանշական դետալ է նաև այն առումով, որ Մյունխենի անվտանգության համաժողովը չի հետաձգվում և անցկացվելու է ոչ հեռավար: Այս հանգամանքը նաև հասկանալի է՝ համաժողովը տեղի է ունենում համաշխարհային անվտանգության համար թերևս աննախադեպ գերլարված մի ժամանակաշրջանում, ինչի լիցքերը կուտակվել են Եվրոպայի սահմանին՝ ռուս-ուկրաինական և բելառուս-ուկրաինական սահմանին կենտրոնացած ավելի քան հարյուր հազարանոց ռուսական ստորաբաժանումների տեսքով:
Համաշխարհային անվտանգության հարցը սուր է առավել քան երբևէ, հետևաբար համաժողովը՝ անհետաձգելի միջոցառումներից մեկը, որքան էլ այն իհարկե ավելի շուտ կարող է դիտվել որպես «տեսական» հարթակ, թեև անշուշտ իր եթե ոչ ուղղակի, ապա անուղղակի գործնական ազդեցությամբ: Ահա այդ համատեքստում կարևոր է Հայաստանի մասնակցության հարցը: Այդ մասին պաշտոնական որոշում դեռևս հրապարակված չէ՝ մասնակցելու է արդյոք Հայաստանը և ինչ պաշտոնյայի մակարդակով: Այն, որ Ռուսաստանը չի լինելու Մյունխենում, կարող է առաջացնել մտայնություն, որ դժկամությամբ կընդունի Հայաստանի մյունխենյան մասնակցությունը: Կա՞ այդպիսի խնդիր, թե ոչ, դարձյալ բարդ է ասել: Համենայնդեպս, կա նաև նախադեպ, որ չնայած ԱՄՆ նախագահ Բայդենի նախաձեռնած ժողովրդավարության մեծ համաժողովի հանդեպ Մոսկվան ուներ կոծշտ գնահատական, այդուհանդերձ Հայաստանը ընդունեց ԱՄՆ նախագահի հրավերն ու վարչապետի մակարդակով մասնակցեց այդ համաժողովին, որ կազմակերպվել էր հեռավար: Այստեղ խնդիրն անշուշտ փաստարկային բալանսի ապահովումն է, որ կարևոր է Հայաստանի համար առավել ևս ներկայիս բարդ և գերլարված միջավայրում: Երևանը մի կողմից կասկածի տակ չի դնում ՌԴ հետ քաղաքական և ռազմական դաշնակցային փոխհարաբերությունից բխող իր վարքագիծը՝ ընդ որում ի տարբերություն Ռուսաստանի, մյուս կողմից իհարկե Երևանի համար կարևոր է հավասարակշռությունը միջազգային անվտանգության ավելի լայն տիրույթում դրսևորվող վարքագծի իմաստով: Եվ առավել ևս, երբ Ռուսաստանը բավականին անկաշկանդ կերպով է գործում այն տիրույթներում, որտեղ կան Հայաստանի համար անվտանգային ռիսկեր: Այդպիսով, Մյունխենի միջազգային անվտանգության համաժողովին Հայաստանի մասնակցությունը կարևոր է նվազագույնն այդ հավասարակշռվածության ապահովման իմաստով, եթե անգամ մասնակցությունը լինի ոչ ամենաբարձր՝ վարչապետի մակարդակով, այլ օրինակ արտաքին գործերի նախարարի:
Միաժամանակ, թերևս կարևոր է, որպեսզի Երևանը փորձի մասնակցության մեջ դնել նաև այլ իմաստ, մասնավորապես ձգտելով համաշխխարհային անվտանգության համակարգի կայունության ռազմավարական խնդրի համատեքստում ձևակերպել Կովկասի ռեգիոնալ կայունության իր բանաձևը կամ տեսլականը, իհարկե ոչ միայն տարբեր առիթներով հնչող խաղաղ դարաշրջանի վերաբերյալ հռչակագրային ձևակերպումներով: Իհարկե, Հայաստանին պետք չէ թերևս «ցցվել» Մյունխենում՝ անվտանգության խոշորագույն խաղացողների միջև ինտենսիվ և բարդ բանակցային այս շրջափուլում, բայց պետք չէ նաև բավարարվել լոկ ներկա ստանալով: Մյունխենում Հայաստանին անհրաժեշտ է թերևս հասնել «ոսկե միջինի», փորձելով գուցե անգամ խոսել Հայաստանի համեստ, միաժամանակ շատ բարդ օրինակի մասին՝ Հայաստանում ձգտել համադրել Ռուսաստանի և Արևմուտքի հետ աշխատանքը և ստանալ դրանից Հայաստանի համար առավելագույնը:
