Ռուսաստանի փոխարտգործնախարար Սերգեյ Ռյաբկովը կոչ է արել Միացյալ Նահանգներին չեղարկել Իրանի միջուկային ծրագրի դեմ Դոնալդ Թրամփի սահմանած պատժամիջոցները, որ ԱՄՆ նախորդ վարչակազմը սահմանել էր Իրանի հետ միջուկային համաձայնագրից դուրս գալուց հետո՝ որպես այդ երկրի վրա ճնշման միջոց: Ռյաբկովը հայտարարել է, որ Միացյալ Նահանգների նոր վարչակազմի համար ժամանակն է ցույց տալ դրա քաղաքական կամքը: Ինչո՞ւ է Ռուսաստանն անհանգստացած Իրանի հանդեպ Նահանգների պատժամիջոցների թուլացման հեռանկարով: Օրերս Ռուսաստան պաշտոնական այց կատարած Իրանի խորհրդարանի նախագահը այցի ավարտին հայտարարել էր, թե Իսլամական Հանրապետությունը առաջիկա երկու շաբաթներին կսկսի ԵԱՏՄ-ին անդամակցության նախապատրաստությունը: Ըստ ամենայնի, մոսկովյան այցի ընթացքում Իրանն ու Ռուսաստանը քննարկել են Իրանի ԵԱՏՄ անդամակցության հարցը, ինչը, սակայն, անշուշտ զգալիորեն կախված է Իրանի հանդեպ պատժամիջոցներից, քանի որ դրանք էական արգելքներ են սահմանում Իրանի հետ տնտեսական գործակցության համար: Եթե ԱՄՆ-ն շարունակում է պատժամիջոցների կոշտ քաղաքականությունն Իրանի հանդեպ, ապա այդ դեպքում՝ Իրանի ԵԱՏՄ անդամակցությունը այդ կառույցի համար կարող է լինել ոչ այնքան ձեռքբերում, որքան նոր գլխացավանք՝ հաշվի առնելով, որ Ռուսաստանն ինքը խիստ պատժամիջոցների տակ է, և ընդ որում քննարկվում է Նավալնու գործով նոր պատժամիջոցների հնարավորությունը: Կընդառաջի՞ ԱՄՆ նոր վարչակազմը պատժամիջոցները չեղարկելու կոչերին: Բայդենի վարչակազմից սպասվում է Իրանի հանդեպ քաղաքականության մեղմացում և, համենայնդեպս, այդ հարցի բանագնաց է նշանակվում դիվանագետ, որը եղել է Օբամայի վարչակազմի և Թեհրանի միջև միջուկային համաձայնագրի գործընթացի բանագնացը:
Այլ կերպ ասած, ԱՄՆ-ն ժեստն արել է: Հարցն այն է, սպասելո՞ւ է Իրանի արձագանքին, թե՞ շարունակելու է նախաձեռնողականությամբ, այդ թվում՝ պատժամիջոցների չեղարկման առումով: Հայաստանի համար ԱՄՆ-Իրան հարաբերության լարվածության կամ դիմակայության մեղմացումը, անշուշտ, ցանկալի հեռանկար է: Միևնույն ժամանակ, թեև Երևանի հնարավորությունն այդ հարցում մեղմ ասած մեծ չէ, այդուհանդերձ, գուցե վատ չէր լինի Երևանից ազդակների հղումը թե՛ Իրանին, թե՛ Միացյալ Նահանգներին՝ համեմված որոշակի գաղափարներով, որոնք կարող են հայաստանյան հարթակի հանդեպ հետաքրքրություն առաջացնել թե՛ Վաշինգտոնում, թե՛ Թեհրանում: Մյուս կողմից հարց է առաջանում, թե Ռուսաստա՞նն ինչ հարցում կարող է ցուցաբերել քաղաքական կամք Վաշինգտոնում իր կոչը լսելի դարձնելու համար:
