ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի գրականության ինստիտուտի փոխտնօրեն Վարդան Դևրիկյանն այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը մասնավորապես անդրադարձավ վերջին մեկ ամսում Հայ Առաքելական եկեղեցու շուրջ բարձրացած աղմուկին և հայտարարություններին:
«Իրապես անհամարժեք և անարդար մոտեցում էր: Այն, ինչ արվեց կաթողիկոսի դեմ, մի փորձ էր, որպեսզի դա հետագայում մղվեր այլ մարդկանց դեմ»,- ասաց Դևրիկյանը՝ նշելով, որ այդ քննարկումների մեջ զգացվեց մտքի մաշվածություն: Նրա խոսքով՝ այդ քննադատություններում արտահայտված մտքերն այնքան էին մաշված, որ դրանք ժամանակին փոխանցվել են կաթողիկոսից կաթողիկոս, բացի այդ՝ կրել են անձնավորված բնույթ՝ չնպաստելով եկեղեցու ամրապնդմանը:
Ինչ վերաբերում է հոգևորականների կենցաղին ու վարքին, ապա նա ուշադրություն հրավիրեց հետևյալի վրա, որ դրանք քննարկվել են դարերով՝ սկսած քրիստոնեության ընդունումից: Բանախոսը բերեց Հովհան Օձնեցու օրինակը, նաև՝ Գևորգ Սուրենյանց կաթողիկոսի ու Հովհաննես Թումանյանի վեճին։ «Նրանում, ինչ վերջին մեկ ամսվա մեջ հնչեց, ոչ մի օգտակար բան չկար։ Միակ բանը, որի վրա պետք է ուշադրություն դարձնի եկեղեցին, սոցիալական հարցերն են»,- ասաց Դևրիկյանը՝ ցանկություն հայտնելով, որ հայ եկեղեցու դեմ ուղղված քննադատությունը գոնե բարձրանա կենցաղային մակարդակից: Նրա խոսքով՝ այդ քննադատությունների միակ օգուտը եղավ այն, որ եկեղեցին ուշադրություն կդարձնի սոցիալական հարցերի վրա:
Անդրադառնալով կաթողիկոսի հրաժարականը պահանջող հայտարարություններին, հատկապես՝ սոցիալական կայքերում՝ Դևրիկյանն ասաց, որ եթե անգամ մի վանքի վրա ծառ է աճել, դրա համար չենք կարող պահանջել կաթողիկոսի հրաժարականը: Նա խոսեց քննադատությունների բացասական հետևանքների մասին՝ նշելով, որ դա առաջին հերթին վնաս է հասցնում մեր պետականությանը, քանի որ այսօր կասկածի տակ է դրվում անգամ Մեսրոպ Մաշտոցի գործը: Անդրադառնալով այժմ եկեղեցու դերակատարմանը հայ ժողովրդի կյանքում՝ Դևրիկյանն ասաց, որ եկեղեցու դերակատարումն այսօր «շատ բարձր չէ, շատ ցածր էլ չէ»: Բանախոսը բնավ էլ պատահական չհամարեց այն, որ եկեղեցու դեմ ուղղված քննադատությունը հատկապես ակտիվացել է արաբական հեղափոխություններից հետո: Ըստ նրա՝ այդ կերպ փիառ քաղաքական տեխնոլոգիաների միջոցով փորձեցին ստուգել Ամենայն հայոց կաթողիկոսի «ամրությունը»: Ըստ նրա՝ այդ միջոցը հետագայում ուղղվելու է իշխանության դեմ:
