«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Շուշիի տեխնոլոգիական համալսարանի ռեկտոր Հովհաննես Թոքմաջյանը:
– Պարոն Թոքմաջյան, Շուշին ռմբակոծության ու հրթիռակոծության տակ է: Այս պայմաններում ձեր համալսարանի ուսանողների համար ուսումնական պրոցեսն ինչ-որ կերպ կազմակերպվո՞ւմ է:
– Այն ուսանողները, որոնք ռազմաճակատում չեն, նրանց համար կազմակերպվում է դասապրոցես՝ օգտագործելով նաև Հայաստանի ուսումնական հաստատությունների հնարավորությունները: Մասնավորապես, Կապանում են դասի գնում մեր քոլեջի ուսանողները: Նաև Ագրարային համալսարանում, Ճարտարապետաշինարարական համալսարանում են դասեր անում և մեր Երևանի ներկայացուցչությունում:
– Ընդհանուր առմամբ խոսքը քանի՞ ուսանողի մասին է:
– Հիմա դա շատ դժվար է հաշվարկել, որովհետև դասերը ZOOM-ով են անցկացվում: Մենք ուզում ենք վաղվանից դասերը կազմակերպել էլեկտրոնային, դրանք կտեղադրվեն կայքում, և այն ուսանողները, որոնք չեն հասցնում տվյալ պահին լսելու դասը, կարող են դասախոսությունները ավելի ուշ լսել: Խնդիրն այն է, որ շատ ոչ կայուն է կապը, մանավանդ այն երեխաների համար, որոնք գտնվում են Արցախի գյուղերում: Բայց մենք բոլոր այս դասերը կրկնելու ենք բոլոր նրանց համար, որոնք այս պահին չեն կարողանում միանալ դասերին, գտնվում են ռազմաճակատում կամ ի վիճակի չեն միանալ դասերին տարբեր պատճառներից ելնելով: Հայաստանի բուհերը հնարավորություններ են ստեղծել բոլոր հարթակներում, որ կարողանան մեր երեխաները դրանցից օգտվել:
– Այս տարի ձեր համալսարանը քանի՞ ուսանող ուներ:
– Ունենք մոտավորապես 1400 ուսանող, որոնցից թե որ մասն է այս ընթացքում դասերի մասնակցել՝ չեմ կարող ասել: Մեր տղա ուսանողների շատ-շատ մասն առաջնագծում է: Ցավոք, ունենք նաև անդառնալի կորուստներ:
– Իսկ հենց համալսարանի շենքը վնաս կրե՞լ է:
– Լուրջ վնասներ չի կրել շենքը: Հարվածել են մեր արհեստագործական ուսումնարանի շենքին, հարակից բնակելի շենքերին: Այդ դետոնացիայից ապակիներն են ջարդվել, բայց դրանք վերականգնվող բաներ են:
– Կարո՞ղ ենք ասել, որ պատերազմի առաջին իսկ օրից դասապրոցեսը չի դադարել:
– Այո, կարող ենք այդպես ասել, բայց արդյունավետությունը չենք կարող բավարար համարել, որովհետև նման պայմաններում առաջնայինը ռազմաճակատն է: Բացի դրանից, լաբորատորիաներն էլ են աշխատում, հետազոտական մասերն էլ են աշխատում: Մենք պատերազմի ընթացքում գյուտի արտոնագիր ենք ստացել, վաղը միջազգային գիտաժողովում զեկուցում ունի համալսարանը: Այսինքն՝ մենք աշխատում ենք, որպեսզի գոնե կյանքը չկանգնի: Մեր լաբորատորիայի վարիչը Գագիկ Ներսիսյանն է, ով ամբողջ օրը իր աշխատակիցների հետ հետազոտական աշխատանքներ է իրականացնում: Հույս ունենք, որ պատերազմից հետո արագ կվերականգնվենք: Եվս մեկ անգամ այս պատերազմը ապացուցեց, որ տեխնիկական կրթությանը շատ լուրջ պետք է վերաբերվել: Նախորդ պատերազմից հետո հումանիտարիզացիա գնաց, հիմա մենք պետք է կարողանանք Հայաստանում էլ, Արցախում էլ տեխնիկական կրթության կազմակերպման տեմպերն ուժեղացնել, հատկապես նրանց, որոնք վերաբերում են ռազմական խնդիրների լուծմանը:
– Ընդհանուր առմամբ քանի՞ մասնագիտություն ունի համալսարանը:
– Մեր համալսարանը Հայաստանի երեք համալսարանների փոքր տեսակն է՝ ագրարային, ճարտարապետաշինարարական և պոլիտեխնիկ: Այդ մասնագիտություններն են հիմնականում:
