Wednesday, 21 04 2021
-
16:12
Մի քանի տարի հետո Ալագյազում մանկավարժ չի մնա․ գյուղացիները՝«Հանուն Հանրապետության» անդամներին
16:10
Օլիմպիական խաղերի ֆուտբոլի մրցաշարի վիճակահանության արդյունքները
16:05
ԱՄՆ-ը մտադիր չէ դիտորդի դերին վերադառնալ Սիրիային նվիրված Աստանայի ձևաչափով հանիդիպումներում
Այդ բոլոր նամակները շատ կարևոր են․ հուսով ենք Բայդենն իր դիրքորոշումը չի փոխել ու ապրիլի 24-ին կասի այդ բառը
Նրանք այնպես կզղջան, ինչպես երբեք ոչ մի բանի համար չեն զղջացել․ Պուտինը՝ սադրիչների մասին
Ալագյազը 2017-ին խոշորացվել է, դրական տեղաշարժեր կան
Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին Երևանում կհնչի Վերդիի «Ռեքվիեմը»
Հնարավոր է՝ առաջիկա ընտրություններին մասնակցենք դաշինքով․ Արման Բաբաջանյանը՝ Ալագյազում
Պուտինը հայտարարել Է, որ խորհրդարանին ուղղված ուղերձը նվիրում Է ներքին հարցերին
Եզդի աղջիկներին 17 տարեկանում ամուսնացնում են․ եզդի տղամարդը դեմ է, հավասարություն են ուզում
Բաքուն հայտարարում է, որ Զանգեզուրի միջանցքի մասին Ալիևի խոսքում Հայաստանին ուղղված սպառնալիք չկա
Լրջորեն խորհենք թակարդի մասին, որում հայտնվում ենք պատմական ցիկլով
15:20
Բրազիլիայում վայրէջքի ժամանակ ինքնաթիռ է վթարվել
Սյունիքի դեպքերի կազմակերպիչները ուզում են հանցանքների չբացահայտում ու հին բարքերի վերադարձ
Չավուշօղլուն՝ Բայդենի կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հավանականության մասին
Նախկինները «ամենադիշովի» ձևով ուզում են գան «վլաստի»․ հարթավանցիները՝ «Հանուն Հանրապետության» անդամներին
15:00
Հնդկաստանում կորոնավիրուսի նոր մուտացիա են հայտնաբերել
Հըլը թող փորձի մեկը ընտրություններին փող խաղցնի․ հարթավանցիները դեմ են նախկինների վերադարձին
Նիկոլ Փաշինյանը Սյունիքի մարզ այցի շրջանակում այցելել է ՊՆ N զորամաս
Քոչարյանը ստիպված է լինելու ՄԻԵԴ որոշումից հետո կրկին կանգնել դատարանի առաջ․ Սեդա Սաֆարյան
Բռնցքամարտիկ Փափազյանը դուրս է եկել երիտասարդների ԱԱ-ի եզրափակիչ
Մի քիչ խստացրու, մենք ձեր հետ ենք․ կապանցիները՝ Փաշինյանին
Իրավունք չունենք հաշտվել այս վիճակի հետ, սրիկաները ժողովրդի շունչը պետք է զգան․ Բաբաջանյանը՝ Հարթավանում
Դեսպան Մինասյանը հանդիպել է Ռումինիայի Սենատի արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախագահի հետ
Հարթավանում դեմ են համայնքների խոշորացմանը․ «Հանուն Հանրապետության» անդամները այցելել են Հարթավան
2020թ. մարտի համեմատ եկամուտ ապահոված աշխատատեղերի քանակն ավելացել է շուրջ 2500-ով. ՊԵԿ
Գնդակահարեք, ժողովրդի հերը անիծել է․ Հարթավանցիները՝ Քոչարյանի մասին
Տպագրությունների տեսանկյունից Ցեղասպանության թանգարան ինստիտուտի համար 2020֊ը ակտիվ տարի է եղել
13:40
Բայդենը կհայտարարի մինչև 2030 թվականը ջերմոցային գազերի արտանետումները կիսով չափ նվազեցնելու պլանների մասին
Արցախում հաստատվել է կորոնավիրուսի ևս 6 դեպք. նախարարությունը հորդորում է պատվաստվել

Եթե հայկական պետականության պահպանման հարցը լինի՝ անկասկած ե՛ւ ռուսական ռազմաբազան գործի կդրվի, ե՛ւ ՀԱՊԿ-ը կմիջամտի․ Կոնովալով

«Ադրբեջանական կողմը, շարունակելով հայտարարել հարձակողական գործողությունների մասին, իրականում ուժասպառ է լինում, դիրքային փոփոխություններ էլ չեն եղել։ Իսկ դա վկայում է այն մասին, որ ադրբեջանական զինված ուժերը հաջողության չեն կարողանում հասնել։ Ընդհանուր առմամբ վիճակը ադրբեջանա-թուրքական կողմի համար, այսպես ասենք, նախապատվելի չէ։ Ակնհայտ է, որ այն առաջադրանքներն ու խնդիրները, որոնք նրանք իրենց առջև դրել էին, դրանց չեն հասել և չեն հասնելու»։

 «Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ռուսաստանցի ռազմական փորձագետ, Ռազմավարական կոնյուկտուրայի կենտրոնի տնօրեն Իվան Կոնովալովը։

– Պարոն Կոնովալով, այս պահի դրությամբ ինչպե՞ս եք գնահատում իրադրությունը արցախյան ճակատում։ Ինչո՞ւ Ադրբեջանը որոշեց գնալ այսպիսի լայնածավալ ռազմական գործողությունների և ի՞նչ դեր է այս ամենում խաղում թուրքական գործոնը։ Եվ մեկ այլ՝ ոչ պակաս կարևոր հարց՝ ո՞վ է այս պահի դրությամբ հաղթում։

– Իրավիճակն այս պահին այսպիսին է։ Ակնհայտ է, որ ադրբեջանական կողմը, շարունակելով հայտարարել հարձակողական գործողությունների մասին, իրականում ուժասպառ է լինում, հակամարտող կողմերի դիրքերը փաստացի չեն փոխվել։ Իսկ դա վկայում է այն մասին, որ ադրբեջանական զինված ուժերը հաջողության չեն կարողանում հասնել, և այս իրավիճակում, դատելով տարբեր հայտարարություններից, կարծես, դաշտ է առաջանում բանակցային գործընթացի համար։ Թեև պետք է նշել, որ ադրբեջանական և թուրքական կողմերը կտրականապես հերքում են ցանկացած տեսակի բանակցությունների հնարավորությունը։ Բայց ակնհայտ է, որ արդեն իսկ հնչեցվում են հայտարարություններ, առաջարկություններ, որ պետք է վերադառնալ բանակցային պրոցեսին։ Ես ինչ-որ արմատական լուծում չեմ ակնկալում այդ բանակցային գործընթացից, բայց ամենակարևորը հիմա այն է, որ դադարեցվի կրակը, պետք է հասնել կրակի դադարեցման մասին համաձայնության։

Ընդհանուր առմամբ վիճակը ադրբեջանա-թուրքական կողմի համար, այսպես ասենք, նախապատվելի չէ։ Ակնհայտ է, որ այն առաջադրանքներն ու խնդիրները, որոնք նրանք իրենց առջև դրել էին, դրանց չեն հասել և չեն հասնելու։ Վաղ թե ուշ ամեն ինչ հանգելու է բանակցային գործընթացին, որից առաջ կհայտարարվի ինչ-որ «հաղթական գործողությունների» մասին, որ ինչ-որ «հաղթանակներ են տարել»։ Բայց նման բան արդեն եղել է, սցենարը հայտնի է։ Բայց ոչ մի նոր բան կողմերը առաջարկել չեն կարող։ Այնպես որ, իրավիճակը շարժվում է դեպի ռազմական գործողությունների ավարտ։

– Դուք ընդգծեցիք թուրքական գործոնի դերը այս ամենում և ի տարբերություն որոշ այլ ռուսաստանցի փորձագետների՝ Դուք տեսնում եք Թուրքիայի դերակատարումը այս պատերազմի սանձազերծման մեջ։ Հետևաբար, կարծում եք, որ այս պատերազմն ավելի շատ տեղավորվում է Էրդողանի տարածաշրջանային ծավալապաշտական, ագրեսիվ քաղաքականության շրջանակներո՞ւմ, քան թե զուտ Ալիևի ու Բաքվի հաշվարկն էր։

– Գիտեք, երևի թե, ճիշտ կլինի այս իրադարձություններն ընդհանուր առմամբ դիտարկել Թուրքիայի ղեկավարության և առաջին հերթին, իհարկե, նախագահ Էրդողանի քաղաքականության լայն կոնտեքստում, որն, այսպես ասած, ուժային մեթոդներով և ընդհանրապես ռազմական գործիքներով լուծում է խնդիրներ աշխարհի շատ կետերում։ Այս պարագայում ևս պրոցեսը հենց այս տրամաբանության մեջ է, քանի որ, առաջին հերթին, թուրքական կողմն ինքն է իր հայտարարություններով հաստատել է իր առնչությունը այն ամենին, ինչ տեղի է ունենում Լեռնային Ղարաբաղի գոտում։ Նրանց փոխարեն ոչ ոք չի խոսել, բայց իրենք՝ նախագահ Էրդողանի և ավելի ցածրաստիճան թուրք պաշտոնյաների հայտարարությունները ուղղակիորեն խոսում էին դրա մասին։ Որպես օրինակ բերեմ թուրքական կողմի հայտարարություններից մեկը, որը մոտավորապես հետևյալ կերպ էր հնչում՝ «ե՛ւ բանակցությունների սեղանի շուրջ, և՛ ռազմի դաշտում մենք միասին ենք»։ Խոսքը թուրքական և ադրբեջանական կողմերի փոխհարաբերությունների մասին էր։ Թուրքիայի ինքնաբացահայտումը միանգամայն ակնհայտ էր, որ ինքը մասնակցում է այս գործողություններին։ Նա չի էլ թաքցրել դա։

Իրենց առջև դրված ռազմավարական նպատակներին նրանք չեն հասել։ Դա պարզ է ու ակնհայտ։ Բայց կան նաև մարտավարական (տակտիկական) նպատակներ, որոնց իրականացումը կախված է որոշ հանգամանքներից։ Ամեն ինչ կախված կլինի նրանից, թե ինչպե՞ս այս ամենին կվերաբերվի, ասենք, թուրքական էլեկտորատը (ընտրազանգվածը), քանի որ այս պրոցեսում շատ լուրջ «մեսիջ» է հասցեագրված Թուրքիային, որի վարքագծում վաղուց նկատվում է նեոօսմանիզմի, պանթուրքիզմի քաղաքականության գիծը, որի մասին Ռեջեփ Էրդողանի կուսակցությունը բազմիցս է հայտարարել։ Այդ ամենի մասին բազմիցս է հայտարարվել, և այս տեսանկյունից ակնհայտ է, որ Թուրքիան կամ ադրբեջանա-թուրքական կողմը, դժվար թե, հույս ուներ, որ կկարողանա հասնել լիարժեք հաջողության և կյանքի կոչել իր ռազմավարական նպատակը՝ լուրջ օպերացիա իրականացնելով Լեռնային Ղարաբաղում և դուրս մղելով հայկական զինված ուժերին Լեռնային Ղարաբաղից։ Դժվար թե, նրանք հույս ունեին, որ կկարողանան հասնել դրան՝ հաշվի առնելով ռազմական գործողությունների թատերաբեմը։ Բայց, ըստ երևույթին, իրենց առջև խնդիր էին դրել, անկախ ամեն ինչից, հայտարարելու, թե իրենք հաղթել ենք։ Եվ մենք դա հիմա տեսնում ենք, դա տեղի է ունենում Բաքվում, հայտարարում են ինչ-որ բնակավայրեր գրավելու մասին՝ ներկայացնելով դա որպես «հաղթանակ»։

Իսկ Էրդողանի համար սա բավական լուրջ միջոցառում էր, որի ընթացքում նա ուզում էր աշխարհին ցույց տալ, թե ինքը «լուրջ դաշնակիցներ ունի», որոնք «լուրջ հարցեր են լուծում», իսկ ինքն էլ կառավարում է իրավիճակը։ Մենք այդ երևույթը տեսնում ենք Լիբիայում, Սիրիայում, և հիմա այդ քաղաքականությունը թեքվեց նաև ղարաբաղյան ուղղությամբ։ Ակնհայտ էր, որ վաղ թե ուշ դա տեղի է ունենալու։ Նա իր առջև ինչ-որ խնդիրներ էր դրել, որոնք Թուրքիան, ամենայն հավանականությամբ, կհամարի իրականացված՝ գոնե այն տեսանկյունից, որ իրավիճակը Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ փոխվել է։ Հիմա արդեն պետք է խոստովանել, որ այն փոխվել է, և միջազգային հանրությունն այլևս չի կարողանում պահել այս կոնֆլիկտը «սառեցված» վիճակում, և ամեն անգամ կարող է նման մի բռնկում լինել։ Ըստ երևույթին, միջազգային հանրությունը պետք է վերանայի փոխհարաբերությունների ողջ ձևաչափը՝ այդ թվում, իհարկե, Ռուսաստանի հետ։

Եվ, անկասկած, Թուրքիան, կազմակերպելով այս խառնաշփոթը, որպես թիրախ էր ընտրել ՀԱՊԿ-ը։ Անկասկած այդպես է։ Որպեսզի ցույց տա, թե ՀԱՊԿ-ը ձևական կառույց է և ոչ մի խնդիր չի լուծում։ Բայց բանն այն է, որ իրավիճակը չի անցել այն «կարմիր գիծը», որից այն կողմ ՀԱՊԿ-ը արդեն կմիջամտեր հակամարտությանը։ Պատմությունը հնարավոր չընձեռեց ստուգելու՝ կմիջամտե՞ր, թե՞ ոչ։ Եթե հայկական պետականության պահպանման հարցը բարձրացված լիներ՝ կասկած չկա, որ ե՛ւ ռուսական ռազմաբազան գործի կդրվեր, ե՛ւ ՀԱՊԿ-ը կմիջամտեր։ Բայց, ըստ ամենայնի, ամեն ինչ կավարտվի ճակատային գծում՝ դիրքային մարտերով։

 

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում
new adriver("adriver_banner_525093214", {sid:216038, bt:52, bn:28});