«Մենք դեմ ենք օտարալեզու դպրոցների վերաբացմանը» քաղաքացիական նախաձեռնության անդամ Արմեն Հովհաննիսյանն «Առաջին լրատվականի» հետ զրույցում ասաց, որ մեզանում կա հասարակության մի ակտիվ հատված, որը, բացի իր անձնական, աշխատանքային կյանքից, այս կամ այն հարցի շուրջ ունի սեփական կարծիք, պատրաստ է ազատ կերպով արտահայտել ու անգամ որոշակի պայքար մղել, «բայց ասել, որ մեզ մոտ կա քաղաքացիական հասարակություն, ես չէի հանդգնի»։
Հասարակության ակտիվ հատվածը, ըստ նրա, պայքարում է տարբեր հարցերի՝ բնապահպանական, լեզվի, մարդու իրավունքների պաշտպանության լուծման համար, սակայն պայքարը ոչ միշտ է արդյունավետ լինում։
Նրա խոսքով՝ որոշ դեպքերում, օրինակ՝ Սանահինի վանական համալիրի պարագայում, «իշխող վարչակարգի շահերը համատեղելի եղան զիջումների, որպեսզի հարաբերությունները ծայրահեղ չսրվեն։ Այլ դեպքերում, երբ իրենց կողմից խնդիրը գնահատվում է առաջնային, նյութական կամ քաղաքական, պատկերը փոխվում է»,- ասաց Ա.Հովհաննիսյանը՝ օրինակ բերելով հանքերի հետ կապված խնդիրները։ Նրա խոսքում՝ այս պարագայում խնդիրն օբյեկտիվորեն սահմանափակ է, որովհետև գոյություն ունեցող իշխանության համար այդ հանքահորերը նյութապես կարևոր են, իսկ օտարալեզու դպրոցների հարցում որոշումներն ընդունվել են արտաքին ճնշման ներքո։
«Այս հարցում իրենց զիջումը կնշանակեր զիջում ողջ քաղաքական գծից։ Դա չի նշանակում, որ կան պայքարի առաջնային ու երկրորդային խնդիրներ, սական որոշ դեպքերում իշխանությունն ավելի զիջող կգտնվի, իսկ ինչ-որ հարցում կփոձի դիմադրել մինչև վերջ»,- ասաց վերջինս։
