Այսօր հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը պատմել է վերջին շրջանում լրատվամիջոցներում և սոցիալական ցանցերում մեծ քննարկում առաջացրած իր, վեհափառի և Արմեն Հախնազարյանի՝ 2006-ի հանդիպման մասին: Սամվել Կարապետյանի խոսքերով՝ Արմեն Հախնզարյանը վեհափառի մոտ բարձրացրել է Սանահինի խնդիրը: Վեհափառը նախ սկսել է պատմել տվյալ տարվա ընթացքում իր հաջող գործունեությունից, որ 84 օբյեկտ են կառուցում, որ շինարարական տարի է: Այդ ընթացքում Ա.Հախնազարյանը խնդրել է վեհափառին ուշադրություն դարձնել նաև հուշարձաններին, որ, օրինակ, Սանահինի վանքի տանիքին անտառ է աճել: Վեհափառին այդ միտքը դուր չի եկել, նա խոժոռվել է, ապա ասել՝ ես էդ սարերի վրա եղած վանքերի հետ գործ չունեմ, այնուհետև շարունակել է՝ ես չեմ թողնի Գեղարդի, Խոր Վիրապի, Էջմիածնի Մայր տաճարի վրայից մի քար ընկնի:
Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի տեղեկատվական համակարգի ղեկավար Տեր Վահրամ քահանա Մելիքյանն ասել է, որ բոլոր քննարկումները, դիտարկումները ցավոք սրտի տպավորություն են ստեղծել, որ Մայր Աթոռ սուրբ Էջմիածինը հետաքրքրված չէ իր սրբավայրերով, որ դրանցով միայն հետաքրքրված են անհատներ, երիտասարդներ.«Մեղադրել Ամենայն հայոց կաթողիկոսին պակաս սրտացավության մեջ, չեմ կարծում, թե պատշաճ է»,-հավելել է նա: Բացի այդ Տեր Վահրամ քահանա Մելիքյանը նաև նշել է, որ վեհափառ հայրապետը օբյեկտներ չի անվանել սրբավայրերի շինարարությունները, վերանորոգման աշխատանքները, ասել է, որ առաջնահերթության խնդիր է.«Այո, մենք ունենք առաջնահերթություններ, որոնց հիման վրա աշխատանքներ իրականցվում են, բայց ասել, թե մյուս վանքերը, եկեղեցիները անտեսված են, պարկեշտ չէ, որովհետև այսօրվա դրությամբ 100-ից ավել վանքեր և պատմական եկեղեցիներ մասնակի կամ ամբողջությամբ նորոգվել են Մայր աթոռ սուրբ Էջմիածնի կողմից, բայց Մայր Աթոռը ձեր պատկերացրած այդ միջոցները չունի, նախևառաջ պետական հոգածության խնդիր էլ կա»: Նա նաև փաստել է, որ այսօր Օձունի սրբավայրի փլուզման վտանգը կա, որ վեհափառն այդքան բարձրաձայնել է և ոչ մի արձագանք չի ստացել և եթե վաղը այն ամբողջությամբ փլվի, պետք է զարմանանք՝ ինչու այսպես եղավ:
Տեր Վահրամ քահանա Մելիքյանն ասել է, որ այն, ինչ այսօր կատարվում է սոցիալական ցանցերում, քննարկում չէ, այնտեղ վիրավորանք և անպարկեշտություն է տեղ գտնում, և այդ քննարկումների ո՛չ լեզուն, ո՛չ քննարկումները պատիվ չեն բերում մեր ժողովրդին:
