«Առավոտ»-ի խմբագիրը գրում է. «Ինչպես և սպասվում էր, ՀԱԿ-կոալիցիա հանդիպումը քաղաքականացված շրջանակներում առաջացրեց ավելի շուտ բացասական, քան դրական արձագանք: Եթե մի կողմ թողնենք բոլոր տեսակի էմոցիոնալ արձագանքները և դառնանք միայն բանական փաստարկներին, ապա դրանք, իմ կարծիքով, ըստ էության, երկուսն են:
Ինչո՞ւ երկխոսությունը չէր սկսվել 2008 թվականի մարտի 1-ից աոաջ, երբ դեռ չկային մարդկային զոհեր: Թեև զուտ տեսականորեն այդ հարցը միանգամայն տեղին է, բայց գործնական առումով՝ բովանդակազուրկ: Հարցի պատասխանը, ինձ թվում է, պարզ է. որովհետև Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության օրոք իշխանություն-ընդդիմություն երկխոսությունն անհնարին էր: Երկրորդ նախագահն ունի, իհարկե, բազմաթիվ արժանիքներ, որոնք նա դրսևորել է, մասնավորապես, դարաբաղյան պատերազմի ժամանակ: Այդ տարիներին և այդ իրավիճակում միանգամայն տեղին էր «հրկիզված հողի» մարտավարությունը, որը, սակայն, խաղաղ պայմաններում և ներքին կյանքում բերում է տխուր հետևանքների: 10 տարում «հրկիզվեց», «մաքրազարդվեց» քաղաքական, տնտեսական և հեռուստատեսային դաշտը՝ դրա պտուղները մենք դեռ երկար ենք վայելելու: Բացի այդ, կոնկրետ Տեր-Պետրոսյանի ղեկավարած ընդդիմության և Քոչարյանի իշխանության միջև երկխոսությունը հնարավոր չէր նաև անձնական պատճառներով. 98 թվականից սկսած՝ պաշտոնական քարոզչությունը հատուկ թշնամանք էր դրսևորում առաջին նախագահի և նրա շրջապատի հանդեպ՝ արտացոլելով երկրորդ նախագահի ատելությունը, գուցե նաև՝ հոգեբանական բարդույթները:
Երկրորդ հարցը, որը տալիս են երկխոսության ընդդիմախոսները, հետևյալն է. որն է դրա իրական օրակարգը և նպատակները: Դա թե՛ տեսականորեն և թե՛ գործնականում ավելի քան տեղին հարց է, և եթե մի քանի շաբաթում այդ հարցի անկեղծ պատասխանը չտրվի, ես էլ հակված կլինեմ մտածելու, որ դա իմիտացիա է:
Կարող է, իհարկե, այդ երկխոսությունից ոչ մի բան չստացվել: Հնարավոր է, որ կողմերը երկու ոտքերը դնեն մի կոշիկի մեջ և առաջնորդվեն «ոչ մի թիզ հող» հայտնի կարգախոսով: Բայց եթե նույնիսկ երկխոսությունը ձախողվի, 2011 թվականի հուլիսի 18-ը կհիշվի որպես առաջին փորձ, և հետագա իշխանություններն ու ընդդիմությունները այն անպայման վկայակոչելու են որպես դրական երևույթ: 1970-ականների սկզբին Գերմանիայի կանցլեր Վիլլի Բրանդտը երկխոսություն սկսեց «արևելյան բլոկի» և աոաջին հերթին, իհարկե, Խորհրդային Միության հետ: Դա Գերմանիայի հետագա վերամիավորման հիմքը դրեց»:
