Բանակի օրը տեղի ունեցած «ապատոնական» ոստիկանական գործողությունը, որի արդյունքում բերման ենթարկվեց ընդդիմադիր կոշտ դիրքավորմամբ հայտնի մի քանի գործիչ, տվեց ամենատարբեր գնահատականների և մեկնաբանությունների առիթ՝ թե՛ իշխանության դեմ, թե՛ նաև որոշակիորեն իշխանության ճամբարից, որտեղ նույնպես եղան հարցեր ու հարցադրումներ գործողության նպատակահարմարության և անհրաժեշտության առնչությամբ: Դրա վկայությունն է այն, որ ոստիկանապետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Արման Սարգսյանին նախօրեին հրավիրել էին «Իմ քայլը» խմբակցության հետ հանդիպման, ընդ որում՝ ոչ թե ԱԺ, այլ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության գրասենյակ: Ունե՞ր այդ հանգամանքը նշանակություն քաղաքական տողատակի առումով, թե՞ զուտ տեխնիկական իրողություն էր, բավականին նուրբ մանրուք կարող է լինել, բայց թողնենք այդ:
Իրավիճակը բավականաչափ խոշոր աղմուկ է առաջացրել, առանց հավելյալ մանրուքների էլ ներքին կյանքի առնչությամբ ուշագրավ հարցադրումներ և դիտարկումներ խթանելու համար: Դրանցից մեկն էլ այն է, որ ձևավորվում է կամ խորացվում տպավորությունը, թե վարչապետ Փաշինյանը չի կարողանում կառավարել իրավիճակն ու չի տիրապետում կառավարման համակարգին, հատկապես ուժայիններին: Պետք է նկատել, որ այդ մտայնությունների առիթը տվել է հենց ինքը Փաշինյանը, կառավարման համակարգի դիմադրության մասին հայտնի հայտարարությամբ: Ու թեև ակնառու է, որ վարչապետը խոսում էր մտածողությանը, աշխարհընկալմանը և կառավարման տրամաբանությանն առնչվող դիմադրության մասին, հայտարարությունն այդուհանդերձ տարածվեց ու ընկալվեց իբրև, այսպես ասած, հենց սաբոտաժային կազմակերպված դիմադրություն: Որոշակի իրավիճակներում և իրողություններում այդ ընկալումը աշխատում է վարչապետ Փաշինյանի օգտին, բայց որոշակի իրողություններում էլ այն կարող է հանգեցնել հանրային լուրջ խնդիրների և մետաստազների, որոնց կառավարումը կարող է պահանջել հավելյալ ջանք ու էներգիա՝ առանց այդ էլ լուծելիք շատ կարևոր խնդիրների բազմազանության մեջ:
Մասնավորապես, այդ խնդիրը կարող է արտահայտվել այն դեպքում, երբ ձևավորվում է վարչապետի և ուժային համակարգի միջև, այսպես ասած, դիմակայության հանրային ընկալում: Այն, որ Հայաստանում կա այդ համակարգի վերափոխման, խորքային արդիականացման անհրաժեշտություն, անգամ հրամայական, կասկածից վեր է: Բայց, թերևս, անկասկած է նաև, որ այդ անհրաժեշտությունը իրագործելու հարցում վարչապետ-ուժայիններ դիմակայություն ստեղծելը՝ թեկուզ տպավորության, հանրային ընկալման առումով այդպիսին ստեղծելը ոչ միայն օգտակար ռեժիմ չէ, այլ կարող է բերել հարակից այլ խնդիրների, խորքային խնդիրների, որոնք կդրսևորվեն ժամանակի ընթացքում և անկանխատեսելի ուղղություններով: Հատկապես որ այդպիսի հանրային ընկալման ձևավորումը՝ թե վարչապետն ու ուժային համակարգը դիմակայության, աններդաշնակության մեջ են, թե կա վարչապետի նկատմամբ ուժայինների անվստահություն ու դիմադրություն, թե համակարգը չի կառավարվում կամ ենթարկվում նրան, ստեղծում է «պարտիզանական» մարտավարության պարարտ միջավայր: Իսկ այդ միջավայրը օգտագործելու պատրաստ թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին ուժերի պակաս Հայաստանը չունի հաստատ:
Վարչապետ-ուժայիններ կամ վարչապետ-իրավապահ համակարգ դիմակայության, դիմադրության, անկառավարելիության մտայնության հանրային գեներացիայի կառավարելիությունը կարող է լինել բավականին խաբուսիկ: Առավել ևս, որ համակարգի վերափոխման անհրաժեշտության հիմնավորումները այնքան առատ են և ակնառու, որ լրացուցիչ հիմնավորման համար չկա անհրաժեշտություն ստեղծել տպավորություն, թե իրավապահ համակարգը չի ենթարկվում վարչապետին և ունակ է անել քայլեր, որոնք կհարվածեն հենց վարչապետին:
Այդ մտայնության գեներացիան արդեն իսկ հարված է վարչապետին, եթե անգամ առերևույթ թվում է կարևոր օգնություն նախկին իշխող համակարգի հակաքարոզչության մեծ ալիքի պայմաններում: Այդ «օգնությունը» հասցնողներին հազիվ թե մտահոգի վարչապետի քաղաքական դիրքը կամ համակարգի արդիականացման հեռանկարը:
