Տնտեսական ճգնաժամը ստեղծում է քաղաքական ռիսկեր, որոնք մերկացնում են նախորդ պայմանականորեն բարօր տարիների կուտակած խնդիրները: Խոսքը ոչ միայն պետական ինստիտուտների, ժողովրդավարական ինստիտուտների անհաստատ և անկայուն վիճակի, ընդդիմության համար չափազանց սահմանափակ հնարավորությունների մասին է, այլև կոնկրետ կիրառական իրողությունների: Վերջին տարիներին քաղաքական համակարգը գործնականում կորցրել է իր մեդիացիայի ունակությունը՝ պետության և քաղաքացու միջև միջնորդի դերը: Շարունակում են թույլ մնալ մարդու իրավունքների պաշտպանության և հասարակական կազմակերպությունների ինստիտուտները:
Արդի քաղաքական համակարգն ի սկզբանե «ճարտարապետական» իմաստով կառուցված է վերևից և մեծ հաշվով ենթադրում է իմիտացիոն բազմակուսակցական համակարգ և շինծու քաղաքական բազմակարծություն: Այն կարող է դիմադրել ճգնաժամին, եթե այն լինի ոչ երկարատև և ոչ խորը, սակայն այսպիսի տնտեսական սցենարը կրում է վառ արտահայտված լավատեսական բնույթ, որը չեն կիսում շատ մասնագետներ:
Իշխանությունն ամենահոռետեսական սցենարի դեպքում որոշակի ժամանակահատվածում կարող է շարունակել մնալ քաղաքական զարգացման դերակատար, բայց նրա արագ և էֆեկտիվ որոշումներ կայացնելու ունակությունը կտրուկ կնվազի: Նույնը տեղի ունեցավ խորհրդային ինստիտուտների հետ ԽՍՀՄ գոյության վերջին տարիներին, երբ իշխանության և հասարակության միջև պայմանագրի խաթարումը սկզբից ենթարկվեց էրոզիայի, այնուհետև փլուզեց քաղաքական ռեժիմը: Հետևաբար անհրաժեշտ է, որպեսզի հենց իշխանությունները դառնան «քաղաքականության վերադարձի» նախաձեռնողը, ձևակերպեն քաղաքական զարգացման քաղաքակիրթ այն սահմանները, որպեսզի նրա որոշումն ընկալվի որպես գիտակցված ընտրություն, ոչ թե ուշացած զիջում: Մանավանդ, որ ճգնաժամը խորանում է՝ ավելացնելով հասարակության կողմից քաղաքական այլընտրանքների պահանջարկը, իսկ իշխանությունը զգում է էֆեկտիվ միջնորդների պակաս իր և բնակչության միջև: Այդպիսի միջնորդի դերում չեն կարող հանդես գալ ոչ Ազգային ժողովը, ոչ իսկ Հանրային խորհուրդը: Դրանք ամորֆ ու գործնականում ամուլ իմիտացիոն ինստիտուտներ են, որոնք չեն արտահայտում ժողովրդի հավաքական կամքը, ուստի ոչ մի կերպ չեն կարող մեդիատորի դեր կատարել:
Ղեկավարելով քաղաքական համակարգի տրանսֆորմացիաների էվոլյուցիոն բնույթը (այդ թվում կուսակցական)՝ նրան առավել ճկունություն և ներկայացուցչականություն հաղորդելու ճանապարհով, կարելի է խուսափել ռադիկալիզմից:
Իշխանությունը պետք է ըմբռնումով մոտենա քաղաքական համակարգի քննադատությանը՝ նրանց ներգրավելով կառուցողական քաղաքական երկխոսության մեջ, որի ընթացքում անխուսափելիորեն ակնհայտ կլինի ով է իրականում շահագրգռված երկրի առջև ծառացած ստրատեգիական խնդիրների լուծմամբ: Իրական բազմակուսակցականությունը ենթադրում է քաղաքական ընտրության հնարավորություն, լուրջ հասարակական երկխոսություն, արդյունավետ գործող ժողովրդավարական գործընթացներ, որը ճգնաժամային պայմաններում քաղաքական կայունության պահպանման կարևորագույն պայման է:
