Սկսվել են կանխատեսումներն ու անունների հրապարակումները Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնի համար, որը թողնելու է նոր վարչապետ նշանակված Հովիկ Աբրահամյանը: Տրվում են մի քանի անուններ, ինչը, բնականաբար, անխուսափելի էր, սակայն նրանց մեջ ըստ էության կա մեկը, որը շատ ուշագրավ իրավիճակ կստեղծի Հայաստանում: Խոսքը Կարեն Կարապետյանի մասին է, «Տաշիրի» Կարեն Կարապետյանի, որը Ռուսաստանում հայ միլիարդատեր Սամվել Կարապետյանի եղբայրն է:
Կարեն Կարապետյանի գրասենյակից հայտարարել են, որ այս պահին նրա թեկնածությունը չի քննարկվել: Նույնիսկ տեղեկություններ են հնչում, որ նա ինքն էլ չի ցանկանում, այսպես ասած, ավելորդ գլխացավանքի մեջ ընկնել, առավել ևս, որ Կարապետյանը ըստ էության հանդիսանում է Հայաստանում, այսպես ասած, աղմուկից հեռու ձգտող գործիչներից մեկը, թեև ինչքան նա հեռու է ձգտել աղմուկից, այնքան հայտնվել է աղմկոտ պատմությունների մեջ այս կամ այն հայտարարության պատճառով: Հիշարժան է, օրինակ, «Նաիրիտի» բանվորներին «համբալ» ասելու դեպքը, որի համար նա այդպես էլ ներողություն չխնդրեց:
Սակայն հայաստանյան իշխանական համակարգում ուզել-չուզելը կեղծ կատեգորիա է, այսինքն՝ ամեն ինչ որոշվում է նպատակահարմարությամբ, ընդհանուր նպատակահարմարությամբ, ոչ թե առանձին անձանց ուզել-չուզելով: Ուզել-չուզելով եթե լիներ, ապա բոլորը կուզեին թողնել իշխանությունը, չմնալ, այսպես ասած, հասարակության «մուննաթի» տակ և գնալ իշխանության՝ ընթացքում կուտակածը վայելելու: Այնպես որ՝ Կարեն Կարապետյանը կարող է և չուզել, սակայն դա քիչ է, եթե բոլորը, այսինքն՝ «օբշակը» որոշեն, որ նա պետք է լինի ԱԺ նախագահ:
Եվ ահա ուրեմն նրա նշանակման դեպքում հետաքրքիր իրավիճակ է ստեղծվում՝ նկատի ունենալով Ռուսաստանից նրա միլիարդատեր հովանու հանգամանքը:
Բանն այն է, որ Սամվել Կարապետյանը Հայաստանում օլիգարխիկ համակարգում մեծ ճանաչում և ընդունելություն ունեցող անձնավորություն է, որը նաև այս ընթացքում հասցրել է քավոր-սանիկական հարաբերությունների մեջ մտնել օլիգարխիական բոլոր հենասյուների հետ, տարբեր բևեռներում՝ Ծառուկյանից մինչև Սամվել Ալեքսանյան: Եվ այս, և միլիարդատեր լինելու, և առավել ևս ռուսաստանցի միլիարդատեր լինելու իրողությունը Սամվել Կարապետյանին ըստ էության դասել է հայաստանյան օլիգարխիկ համակարգի համար, ասպես ասած, «ավագ օլիգարխի» ստատուսին:
Եվ ըստ էության, եթե նրան է անցնում նաև ԱԺ նախագահի պաշտոնը՝ ի դեմս նրա եղբայր Կարենի, ապա նկատի ունենալով նաև այն, որ կառավարության ղեկավարի՝ վարչապետի պաշտոնն էլ ըստ էության անցավ լիակատար օլիգարխիկ տիրույթ, այն էլ՝ քավոր-սանիկա-խնամիական հստակ շղթայով, կարող ենք եզրակացնել, որ Հայաստանի օրենսդիր և գործադիր իշխանություններում հաստատվում է «ավագ օլիգարխի» գերակայությունը, ինչը ըստ էության մեկ օլիգարխի իշխանության յուրօրինակ ձև է:
Եվ ըստ էության իշխանության այս ձևին հանգեցին բոլոր նրանք, համատեղ ջանքերով, որոնք իրականում հայտարարում էին, որ հենց մեկ օլիգարխի իշխանության համար են պայքարում: Պարզապես երևի թե նայած՝ որ օլիգարխի: Չէ՞ որ ներքաղաքական այս վերադասավորումները հայտնի քառյակը հռչակել է իր ճնշման արդյունքում տեղի ունեցող զարգացումներ, և ուրեմն իրենց ճնշման արդյունքում է, որ Հայաստանում գործադիր և օրենսդիր իշխանության թևերին, այսպես ասած, հովանու վիճակում բազմում է ռուսաստանցի հայ միլիարդատերը, ինչը, բնականաբար, լիովին տեղավորվում է նաև Ռուսաստանի շահերի շրջանակում, քանի որ անկասկած է, որ Ռուսաստանի համար հայաստանցի միլիարդատերերից առավել կառավարելի և կանխատեսելի է ռուսաստանցի միլիարդատերը:
