Վերջերս ևս մեկ անգամ հնարավորություն ունեցանք համոզվելու, թե որքան ծանր և անշնորհակալ գործ է որևէ քաղաքական թիմի անդամ լինելը: Չէ, իհարկե, դա ունի նաև անվիճելի առավելություններ՝ ուղեղդ առանձնապես չես լարում, հետևում ես քո առաջնորդի իմաստուն ճառերին ու ելույթներդ կառուցում ես այդ, այսպես ասած, «ծիրին մեջ»: Վիճակը բարդանում է այն ժամանակ, երբ առաջնորդի կողմից այդ «ծիրը» չի նախանշվում, և դու ստիպված ես կռահել, թե ինչ է «շեֆը» մտածում այս կամ այն խնդրի շուրջ: Այդ դեպքում, գովազդային լեզվով ասած, երբեմն ավելի լավ է ծամել, քան խոսել:
Սովորաբար ամեն ինչ պարզ է: Օրինակ, կոալիցիայի անդամ պատգամավորները մասնավոր զրույցներում ինչ ասես չեն խոսում վարչապետի և նրա կառավարության մասին: Եվ դրա համար օբյեկտիվ հիմքեր, իհարկե, կան՝ կառավարությունն այս երեք տարում պարծենալու որևէ առիթ չունի: Բայց քանի որ ՀՀ նախագահն ակնհայտորեն վստահում և սատարում է Տիգրան Սարգսյանին, այդ քննադատությունը երբեք չի հնչում հրապարակավ: Այստեղ ամեն ինչ տեղի է ունենում «թիմային» խաղի դասական օրենքներով:
«Երկխոսության» դեպքն այլ է: Չգիտեմ ինչ «արարողակարգային» կամ գուցե անձնական հարաբերությունների նրբություններից ելնելով՝ առաջին և երրորդ նախագահներն անձամբ չեն հանդիպում և իրենց թիմերին հուզող խնդիրները դեմ առ դեմ չեն քննարկում, ինչը, իհարկե, կլիներ ամենաողջամիտ տարբերակը: Ընտրվել է միջնորդավորված բանակցությունների բարդեցված ձևաչափը: Այդ պարագայում թիմերի ներկայացուցիչներն անհարմար վիճակում են հայտնվում: Բանն այն է, որ երկու ճամբարների լիդերներն այդ թեմայով խոսում են միջինում ամիսը մեկ հաճախականությամբ: Այդ ընդմիջումները պետք է լրացնեն նրանց «ստորադասները», բայց չգիտեն, թե ինչով լրացնեն: Այդ պարագայում նրանք պետք է կամ լռեն, կամ էլ սուրճի բաժակի մեջ նայեն՝ փորձելով գուշակել, թե ինչ է ասելու իրենց ղեկավարը: Երկրորդ դեպքում կարող են սխալ գուշակել, և կստացվեն ակնհայտ անհամապատասխանություններ, ինչպիսիք էին իշխանական թիմի կրքոտ պնդումներն առ այն, որ պատվիրակությունների մակարդակով բանակցություններ չեն լինի:
